Nederlands  Engels
Weblog
Archief 2013
Archief 2009
Archief 2008
Archief 2007


Demo Burundi Drums
YouTube filmpje

Slagerij van Kampen en Rhythm for Revival
YouTube filmpje

Afrikadag
YouTube filmpje



Weblog - Archief 2007
Weblog #10
1 november 2007
Afrekenen in het hotel neemt in totaal 4 uur in beslag. Men berekent een onaanvaardbare wisselkoers, waarbij ik ruim 150,- benadeeld word. Het enige dat helpt is Francs in de stad halen, maar het is Allerheiligen dus een hoop zaken zijn dicht. Dan maar toegeven en nooit meer met creditcard betalen, maar contant in Francs. Precies twee uur voor de vlucht ariveer ik op het vliegveld. Achteraf jammer want het vliegtuig vertrekt met ruim een uur vertraging. Je kunt dan niet net als op Schiphol je bagage afgeven en gezellig koffie drinken. Nee je moet mee door de douane en dan zit je daar alleen, ruim 3 uur. En in Nairobi nog 6 uur. Een goed boek + laptop in de lounge van British Airways maken het wachten weer aangenaam.
Ik kijk terug op een succesvolle reis met veel waardevolle contacten, zonder ongemak en ziektes. Ik zou zo nog twee weken aan het werk kunnen blijven om een aantal afspraken verder te bestendigen. Maar dat moet verder via mail en telefoon.
Het Kirundi is een prachtige taal, maar ik blijf mij concentreren op een verbetering van mijn Frans. Het Kirundi is voor ons complex, met veel voorvoegsels en verschillende intonaties en ze hebben heel veel woorden voor één woord als man of mens. Het is een fijnzinnige taal, het moet wel een afspiegeling zijn van een van oorsprong heel fijnzinnige cultuur.
De pijn van de in augustus verdwenen tambours blijft, het blijft onverteerbaar, maar ik heb nu gezien dat we echt verder moeten voor al deze kinderen en de toekomst van dit land.
Caroline Westgeest, secretaris Rhythm for Revival
 
Weblog #9
31 oktober 2007
Wanneer je in Nederland ergens een afspraak wilt maken voor overleg of advies, krijg je eerst tot 6 maal toe doorkiesnummers met aan het eind het bericht dat je over 6 weken welkom bent. In Burundi klop je aan en je wordt ontvangen, ook door een directeur. Het rechtstreekse persoonlijke contact is hier gelukkig nog erg belangrijk. Wij denken dan snel dat het minder effectief is om zo te werken. Ik vraag het mij af, als het gaat om resultaat op langere termijn.
Vandaag bezoeken wij een aantal bedrijven, om te vragen of zij een aantal ‘tambourinaires’willen adopteren. Per leerling kost de opleiding ongeveer € 60,- Als tegenprestatie kan zo’n bedrijf dan een optreden of vermelding op onze website krijgen. Ik merk dat dit voor Félix een heel nieuw gegeven is. We worden overal belangstellend ontvangen. De resultaten moeten we nog even afwachten, maar het zou zo belangrijk zijn, niet alleen vanwege de absolute inkomsten, maar vooral omdat ze in het land zelf worden geworven. Verder is men straatarm, maar voor de (veelal westerse) bedrijven die wij bezoeken is een adoptie van 5 of 10 leerlingen toch niet te duur? Wij wachten het af.
’s Middags treden de tambours op in de tuin van mijn hotel bij een bijzondere gelegenheid: van een seminaire over de vrede, georganiseerd door onze Ministeries van Buitenlandse zaken en Defensie. Dit Seminaire duurde 10 dagen en bracht hooggeplaatsten uit leger en politie bijeen om van gedachten te wisselen over de haalbaarheid van een ‘School for Peace Keeping’. Ter bevordering van de demobilisatie. Als dit een haalbaar initiatief blijkt te zijn, zal dit vanuit Nederland ondersteund worden. De haalbaarheid hangt natuurlijk vooral ook af van de manier waarop men hier in staat is zo’n school vorm te geven vanuit eigen gelederen. Een hele kunst, maar een mooi initiatief. De bijeenkomst is een prachtig samengaan van initiatieven voor de vrede. Iedereen geniet ook erg van het optreden. Na de toespraak van een van de kolonels neemt Félix spontaan het woord en houdt een korte gevatte toespraak over hun bijdrage aan de vrede. Dit oogst alom waardering (zelfs verbazing, want men is van een tambourinaire niet gewend dat het een welbespraakt iemand is die hierover nadenkt; krijg ik later ingefluisterd).
Ik bezoek nog een site in Kanyosha, waar Melchiade vroeger zat. Nu heeft Ferdinand de leiding en hij doet dit met verve! Er zit ook een meisje tussen van een jaar of 18. een groot talent, zij is erg dapper, trekt zich niets aan van die hele mannenomgeving en gaat zelfs voor de club staan. Dit zullen we vast meer gaan zien in de toekomst.
In het hotel neem ik nog afscheid van mijn Nederlandse vrienden en voor de zoveelste keer werkt Internet niet, dan thuis maar verder.
Caroline Westgeest, secretaris Rhythm for Revival
 
Weblog #8
30 oktober 2007
Op reis door dit land zie je veel ellende, armoede, dingen die gewoon ‘niet lopen’. Zelf zeggen ze ook niet goed georganiseerd te zijn. Er lijkt een rem op te zitten. De intelligentie, de talenten, capaciteiten zijn gemiddeld toch minstens even groot als bij ons? Er zijn mensen die daar anders over denken, maar dat kan er bij mij niet in. Er zit een enorm potentieel aan mogelijkheden bij deze mensen; hoe komt dit ooit allemaal uit de verf. Ik weet niets van ontwikkelingsstudies, maar er spelen vele factoren een rol. Hoe krijgt land en volk zijn eigen waardigheid en identiteit terug na een lange periode van kolonialisme, gevolgd door een postkoloniale periode met veel interetnische spanningen, conflicten en wrede oorlogen? Er zijn op politiek en militair gebied ook zoveel partijen bij betrokken, het is heel complex.
Op advies van het COS-Nijmegen gaan we bekijken hoe de organisatie van het project verbeterd kan worden, want de zaken lopen nu zo goed, enige professionalisering en uitbreiding is wel nodig, want Félix doet veel alleen. Capacity building heet dat. Ook weer zo’n westerse gedachte? Nou valt best mee. We gaan naar het bureau van Padco (Planning and Development Collaborative International). We worden meteen ontvangen door de directeur aldaar. Zij heeft goede ervaring met The Burundi Leadership Training Program, die je op alle niveau’s binnen de organisatie kunnen helpen; ook als het gaat om training van secretaris en administratie in computerprogramma’s. Nog even langs Librairie St. Paul, de enige (kantoor)boekhandel in Bujumbura. Met een prachtige antieke inrichting, een paar plankjes met papier, schriftjes, ordners, enveloppen, potloden en pennen en dan houdt het zo’n beetje op. Ik koop een woordenboek Frans-Kirundi (maar dat helpt nog niet), en cadeautjes voor thuis en donateurs (handgemaakte kaarten, prachtige batiklappen met tambours erop). Even langs de copyshop? Dat is hier niet even. Het duurt een hele tijd, voordat de documenten vanaf mijn cd zijn uitgeprint, vol strepen en ontbrekende letters, het zij zo. Tussen de middag lunch met Christophe, de directeur van het Musé vivant. Een openlucht museum voor het behoud van de Burundese cultuur. We bespreken een geweldig plan: hij heeft een groot huis op zijn terrein, dat leeg staat en opgeknapt moet worden. Mogelijk kan het een Maison du Tambour worden, met op termijn een bureau van de Stichting, beeldmateriaal, informatie over de geschiedenis van de tambour, het bijwonen van trainingen en optredens door toeristen, extra activiteiten in de zomer voor kinderen die niets te doen hebben etc. een zeer geanimeerd gesprek met een inspirerende man, die van de cultuur in zijn land houdt en er alles voor doet om te behouden wat er is. In de oorlog is dit museum leeggeroofd, alleen de krokodillen en zeer giftige slangen hebben ze laten zitten (bij een bezoek aan het museum kreeg ik een van deze slangen een meter voor mij gelegd met de vraag: Madame, foto maken? Dit heb ik gedaan met knikkende knieën!). De tambourinaires hebben hier op zondagochtend hun nieuwe trainingsplaats voor de ‘volwassen’ equipe en het trekt meteen veel mensen!
We gaan naar de site in Kamenge, lesplaats op het terrein van de ETS, Ecole Technique Secondaire. Hier was Emile docent, nu opgevolgd door Paulin. Hier maak ik een film van de Aids-voorlichting. Dat is natuurlijk best delicaat, maar omdat Dokter Robbert de groep weer zo snel op hun gemak stelt, is het geen enkel probleem. In Nederland krijg je vaak vragen over de impact van deze manier van Aids-preventie: en hoeveel mensen bereik je, en hoe sterk wordt het risico op Aids verminderd etc . Zo meetbaar is het inderdaad (nog) niet op dit moment, maar we bereiken wel grote groepen jongens (en meisjes) van de straat + het publiek dat er op af komt. En dat gaat weer rond zingen want alles gaat hier de la bouche à l’oreille. De groep hangt weer met veel vragen aan zijn lippen. Mijn film is helemaal in het Kirundi, dus we hebben nog wat vertaalwerk, maar het is een waardevol document! Na afloop komt een van de docenten van de ETS naar buiten, fulminerend tegen de dokter en de projectleider, dat het helemaal verkeerd is om condooms te laten zien, daarmee bevorder je verkeerd gedrag. Er valt niet mee te praten. Op het moment dat ik een foto van de dokter neem, valt de man mij bijna aan, omdat ik zonder toestemming een foto zou hebben genomen. Ik hoor dat het een streng-katholiek docent is. Ze denken dat je het seksuele verkeer stimuleert door condooms te demonstreren.
Caroline Westgeest, secretaris Rhythm for Revival
 
Weblog #7
29 oktober 2007
Om 8.30u langs een advocaat geweest om advies te vragen over de Stichting iha (immers: de voorzitter is na de tournee in Europa gebleven), maar gelukkig komt alles goed, want er zijn verkiezingen in aantocht. En advies over specifieke zaken met betrekking tot NGO’s (non-gouvernementele organisaties die in Burundi erkend zijn en er werken), hier ONG’s genoemd. Daarna naar het consulaat om even te laten horen dat alles goed gaat en dat de tambourinaires woensdag a.s. een diploma-uitreiking zullen opluisteren van een seminaire over de vrede, georganiseerd door onze Ministeries van Buitenlandse zaken en Defensie. Dat is het leuke als je samen in een hotel zit en van gedachten kunt wisselen over wat je hier doet en waarom.
We bezoeken de SOS-site waar Emmanuel (le président) les gaf. Ik zie alle trommels staan, ze maken een verlaten indruk. Op deze site wordt zsm een nieuwe docent geplaatst, maar we willen eerst een gesprek met de directeur, om de zaken goed kort te sluiten en een intensievere samenwerking aan te gaan met SOS-kinderdorpen.
’s Middags gaan we weer naar Kinama, samen met een arts die de Aids-voorlichting verzorgt. Praten over seksualiteit is hier een nog veel groter taboe dan bij ons, zeker met opgroeiende jongens van de straat. Ze staan er wat giechelig en ginnegappend bij, maar deze jonge arts weet ze zo op hun gemak te stellen en erbij te betrekken, dat ze even later niet meer ophouden met vragen stellen. Hij laat ze condooms zien, dat vinden ze heel spannend. Ze mogen aan de verpakking voelen en als ze gewend zijn, mag iemand er eentje openmaken en er volgt een demonstratie met een kunstpenis.Het is zo hard nodig, maar vooral in dit soort wijken, waar het ‘vagabondisme sexuelle’ enorm is, is het haast een must. Het geboorteoverschot is bovendien in heel Burundi erg groot. Een probleem voor de bestrijding van armoede en ziektes én voor de handhaving van de vrede. Hier in Kinama, zie je kinderen vanaf 2 jaar over straat zwerven, waarvan je denkt, wie zou er nou bij wie horen? Kinderen van 5 corrigeren die van 2 jaar. Tegenover de lesplaats zie ik de broer van Fulgence naar binnen gaan, samen met, ik vermoed, zijn moeder. Raar idee, Fulgence had gewoon hier moeten zijn. die ellendige verdwijning blijft knagen en speelt nog elke dag op. Maar we moeten hiermee door voor alles en iedereen!
Caroline Westgeest, secretaris Rhythm for Revival
 
Weblog #6
28 oktober 2007
Ik maak een training mee van dé equipe van de Rukinzo Legacy. Dit zijn de ‘ouderen’ waaronder de docenten en de assistenten. Er zitten ook twee talentvolle kleine jochies tussen, die uit de lesgroepen van febr – juni zijn gerekruteerd, geweldig om te zien. Oude tijden herleven weer, er zijn eer veel nieuwe talenten. Ze bereiden zich voor op een spektakel voor woensdag. Tja, en als de filmcamera aangaat, dan springen ze nog een metertje hoger. 's Middags veel overleg en administratie. Ik probeer de organisatie te coachen in een betere administratie en dat kost tijd. Soms hele dagen geen Internet of maar een half uurtje. Telefonisch blijk ik moeilijk bereikbaar te zijn vanuit Nederland. Verschillende SIM-kaarten geprobeerd. De tuin van het hotel inlopen geeft soms contact, maar dat doe je ‘s avonds niet snel. Voor aankomst in Burundi heb ik, zowel van Nederlandse als van Burundese zijde het advies gekregen niet alleen op stap te gaan, deur goed op slot etc. Er is nu eenmaal veel banditisme richting toeristen en er zijn ook veel jaloerse mensen op het moment dat je een mooi project komt steunen. Dat hoort er allemaal bij. Het hotel wordt zowel vanaf de weg, als vanaf de zijde van het LacTanganyika door gewapende mannen bewaakt. Zulke dingen wennen snel, het is ook redelijk geruststellend. Het zijn vaak nog hele jonge knullen die erg lange dagen maken voor een hongerloontje. Tijdens onze toch naar het binnenland (vrij en za), waren er ook veel bewapende agenten langs de route, die zeer frequent controles uitvoeren; wie zit er in de auto, hebben mensen wapens en: heeft de chauffeur de goede papieren, kan hij bewijzen dat zijn auto onlangs nog een beurt heeft gehad, en….. doen de knipperlichten het… vaak vragen ze geld voordat je verder mag rijden, zonder enige grond, dat geeft weer eindeloze discussies, maar ook een hoop gelach, en dan mag je weer verder. Op een gegeven moment word je helemaal gaar van al die stops onderweg Tegelijkertijd weet je, dat bijvoorbeeld op en langs de weg naar het oosten duizenden slachtoffers zijn gevallen tijdens een wrede oorlog, en dat is nog niet zo lang geleden. Men checkt om te voorkomen dat rebellen of anderen toch weer de strijd aan kunnen binden. In de straten van Bujumbura wemelt het nog van de jeeps en wagens van de VN en de BINUB (dit was in april nog de ONUB). De BINUB is de vredesmacht voor Burundi, dit is een verandering ten goede.
Caroline Westgeest, secretaris Rhythm for Revival
 
Weblog #5
27 oktober 2007
In Ruyigi (Oost-Burundi, grensgebied met Tanzania) bezoeken wij het Maison Shalom, het huis van Madame Maggy. Zij heeft tijdens de oorlog voor haar ogen velen vermoord zien worden en heeft de moed gehad (als onderwijzeres) om een groep kinderen te redden door samen met ze de bossen in te vluchten. Vanaf dat moment is zij begonnen kinderen zonder ouders, huis en haard op te vangen in haar centrum. Inmiddels heeft zij in 10 jaar tijd 10.000 kinderen opgevangen. Daarvoor is een heel centrum met huizen ingericht met gastmoeders/ ouders. Het komt voor dat kinderen wel nog ouders hebben maar slecht opgevangen worden. Dan is de opvang tijdelijk. De kinderen ontvangen scholing en opleiding. Er is in Ruiygi ook een café-restaurant waar jongeren werken. De opbrengsten gaan naar het centrum. In april ontmoette ik en groep Belgische militairen die een hospitaaltje aan het bouwen waren op het terrein van Maison Shalom. Nu is het af: het blijkt een kliniek te zijn, die zich specifiek richt op moeder en kind en dan vooral het veilig ter wereld brengen van kinderen (en dat zijn er hier nogal wat).
Men heeft er wel oren naar om hier een ervaren tambourdocent te plaatsen. Natuurlijk een uitstekende doelgroep! Mooie toekomstmuziek in ieder geval. Daarna bezoeken we het Seminarie in Ruyigi, waar Félix zijn eerste 4 jaren middelbare school heeft doorgebracht. Omdat hij liever tambour speelde dan dat hij priester wilde worden, werd hem geadviseerd over te stappen naar het Lycée. Men beweerde ook jarenlang dat het tambourspel niet goed was voor de intellectuele ontwikkeling. Niets was minder waar, want op de universiteit werd hij eerste van zijn jaar en won een beurs van de staat. In Europa worden heel wat onderzoeken losgelaten op het feit dat muziek goed is voor de ontwikkeling van een kind in alle opzichten. Jammer dat we daar zoveel tijd en geld aan moeten besteden. Het is gewoon zo, zingen, dansen spelen is voor iedereen voedsel voor de ziel. In Gitega bezoeken we een indrukwekkend project voor ‘des enfants de la rue’ (de straatkinderen). Opvang wordt geregeld door de Stichting Ubi Caritas, met veel steun vanuit het buitenland. Zij zijn zeer geïnteresseerd in het binnenhalen van een site of te wel een lesplaats voor de tambourinaires. Mooie toekomstmuziek, goede lesplaats, maar het moet goed overwogen worden (convenant en voorwaarden), want het kost ook weer extra organisatie. Maar we gaan ervoor.
Bij terugkomst ben ik uitgenodigd bij ‘la Dote” van Richard, de assistent-projectleider. Dit is een soort van ondertrouw, waarbij vroeger de bruidsschat werd gegeven. Een aaneenschakeling van toespraken, drie uur lang, over en weer door de oudsten der families. Het blijkt niet meer verplicht te zijn voor a.s. echtparen, ze kunnen er zelf voor kiezen.
’s Avonds naar een feestje voor personeel van allerlei ambassades, mensen van de vredesmacht en anderen. Eindelijk een andere avond en niet alleen in het hotel. Een boeiende avond met interessante ontmoetingen, ook professoren van de universiteit van Bujumbura.Iedereen vraagt uiteraard bij welke ambassade je werkt. Na enige uitleg, oh wat een mooi project, ja! Dan vertel je van de tournee (ik zeg het tegen iedereen), ah ben jij dat. Ah joh, ga alsjeblieft door met je goede doel, en sta hier niet bij stil. Heel vervelend, maar ga door!
 
Weblog #4
26 oktober 2007
Twee dagen het binnenland in geweest. Via Muramvya naar Gitega en Ruyigi. Het binnenland van Burundi is prachtig, een van de mooiste landen die ik ooit gezien heb. Maar dat zien de meesten hier niet (meer): ofwel omdat ze moeten overleven, ofwel, omdat ze de armoede in hun eigen land met lede ogen aanzien. Burundi heeft in principe een tropisch klimaat, maar de verschillen zijn vrij groot, omdat een groot deel in de bergen ligt, daar is het altijd een stuk koeler. Het is in juni, juli en augustus erg warm, in Bujumbura ruim 35 C. Het is dan de droge periode, dat betekent dat er niet of nauwelijks regen valt. De regentijd duurt de rest van het jaar. Maar vaak is september ook nog heet en droog. Van oktober t/m mei is het een stukje koeler en regentijd: dwz dat er elke dag een bui kán vallen. Soms heel stevig met veel onweer en wateroverlast, maar zelden een hele dag achter elkaar regen. Vrijwel elke dag zie je hier de zon! Toch heb ik in het binnenland gezien dat een stevige regenbui enorme gevolgen kan hebben. We reden naar een belangrijke historische ‘site’ in Gishora, waar de tambourinaires vroeger voor de koning speelden. Op de heenweg genoot ik van de aanblik van de rijst, koffie, mango’s avocado’s etc. Bij het openluchtmuseum in Gishora hadden we een flinke onweersbui. Op de terugweg waren de mooie plekjes met rijst e.a. onherkenbaar veranderd; de hele oogst was verwoest door een regenbui. Alle planten lagen omver en dreven in het water/ de modder. Dit moet altijd weer de allerarmsten treffen. Het land is zo vruchtbaar en groen, alles lijkt er wel te groeien: rijst, thee, koffie, alle soorten bonen, wortels, uien, paprika’s, mango’s, papaya’s, passiefruit, ananas en in koudere streken aardbeien, broccoli en veel andere groenten. Maar in de bergen is de erosie groot: tijdens de oorlog is het merendeel van de bossen platgebrand, het schijnt door het leger en door de rebellen, resp. om te zorgen dat niemand zich kon verstoppen, dan wel om mensen te doden. Een groot deel van de bergen is enorm kaal, dus een regenbui in combinatie met erosie heeft grote gevolgen. Internet valt weer vaak uit. rest volgt zsm
 
Weblog #3
25 oktober 2007
De site (= lesplaats) bezocht in Kinama. Erg arme wijk, tambourinaires staan op een modderig veldje, waar je voor een deel bijna tot je enkels wegzakt. Hartelijke ontvangst, alle kinderen vliegen op mij af, kan niet meer verder lopen. Ik zie wel 3 cirkels rondom de trommels. Even later blijkt dat er twee groepen zijn die elkaar afwisselen in het trommelen en luisteren en kijken, heel gedisciplineerd. Daar omheen staat allemaal publiek. Kleintjes vanaf twee jaar beginnen al mee te dansen. Dit was van februari t/m juni de site van Fulgence, de meest virtuoze van de hele club, die eind augustus in Europa is gebleven. Bizar om hier nu weer te komen en te zien dat de beste vriend van Fulgence, Malonga (die zijn vriend erg mist) het heeft overgenomen, samen met twee assistenten, waaronder de jongere broer van Fulgence. Een heel enthousiast team, maar er mag op didactisch gebied nog wat bijgeschaafd worden, en dat gebeurt dan ook ter plekke door coördinator Félix.
Vandaag de Directeur-Generaal bezocht op het Ministerie van Cultuur, madame Rose. Zij draagt de projecten een warm hart toe, maar kan ze financieel niet ondersteunen. Terwijl de cultuur, ook in zware tijden, voedsel is voor de ziel, maakt haar ministerie nu zware tijden door, want er blijft bijna geen geld over. Toch is het belangrijk dat we contact houden. Subsidiegevers in Nederland willen graag bijdragen vanuit het land zelf zien en vanuit het land zelf lukt het nu nog niet. Maar voor de waardering van dit project in Burundi zelf, is het natuurljk ook belangrijk te laten zien dat je er bent om het te ondersteunen vanuit Nederland. Vandaag veel administratie doorgenomen en toekomstplannen besproken. Richard, assistent-projectleider is ook aangeschoven.
Caroline secretaris RfR
 
Weblog #2
24 oktober 2007
Het Lac Tanganyika geeft een frisse wind ’s nachts. Geen airco of ventilator nodig, alleen raam met hor open, dus ook geen klamboe nodig. Aanpassen kost altijd energie. Tijdsverschil is er nu niet (na 27 oktober ligt Burundi één uur voor), maar het klimaat, het lawaai en de benauwde lucht in de stad en alle dingen waar je dagelijks voor vertrek aan moet denken maken het vermoeiend.
De dag begint en eindigt hier vroeg. S’avonds na 20u krijg je niet makkelijk een taxi, omdat het te gevaarlijk is op straat. Er is veel banditisme, dus je wordt aangeraden in je hotel te blijven, om niet overvallen te worden. Maar ‘sochtends om 6 u beginnen is hier niet moeilijk met een stralende zon. Eerst 500 m zwemmen, want veel beweging krijg je niet in dit land. Het is geen wandelparadijs. In de bergen en bossen doet men dit niet ivm veel gevaarlijke slangen. En in de stad word je bij gebrek aan trottoirs al gauw van de sokken gereden. Ze toeteren wel voortdurend voor fietsers en voetgangers, maar die moeten wel heel snel aan de kant springen. Zelfs tegen een kudde koeien + hoeder wordt keihard getoeterd (alsof een auto de mensen meteen verwijdert van de natuur, waar ze kortgeleden nog zo dicht bijstonden). In de hoofdstad is er veel verkeer. Tegengaan van luchtvervuiling is er helaas niet bij. Ales rijdt hier, vaak vanuit Dubai en Japan geïmporteerd. Belangrijkste is dát het rijdt. Schone lucht is blijkbaar een probleem van later. Moeilijk te accepteren, als je weet hoeveel problemen het bij ons heeft gegeven, en hoe lang het heeft geduurd voordat er wezenlijke verbeteringen in gang werden gezet. Blijkbaar moet het zo lopen dat eerst de auto er is, dan de nare gevolgen en daarna de lange termijn (die hier begrijpeljkerwijs nog niet bestaat zoals bij ons).
Verkeersregels? Ho maar. Officieel heeft verkeer van rechts op gelijkwaardige kruising voorrang en af en toe staan er ook echte stopborden. Maar in alle gevallen rijdt men dkwijls van uit 4 richtingen door tot midden op de kruising, kijkt elkaar in de ogen en beslist. Of: wie het eerst op de kruising was, krijgt voorrang. In Burundi heb ik ooit een stoplicht gezien……het was stuk.
Vandag bij de Nederlandse consul op bezoek geweest. Om even te groeten, te melden dat ik er ben, adviezen te vragen (o.a. over aanschaf vervoermiddel voor het project), adressen van andere stichtingen om contacten te zoeken en nog even verslag te doen van onze bevindingen tijdens de tournee en de onfortuinlijke verdwijning. Een zeer zinvol onderhoud!
Een bijzonder bezoek was dat aan de présidente de l’Association pour la défense des droits de la femme (ADDF). Een goed verankerde organisatie met een stevige structuur in heel Burundi. We hebben samen een heel goed overleg, veel ideeën uitgewisseld over een mogelijke samenwerking in de toekomst, met behoud van de onafhankelijkheid van alle betrokken Stichtingen. Met veel enthousiasme aan beide zijden. Dit contact heb ik te danken aan pater Bob Albertijn, die een vlammende voordracht hield op de debat- en informatieavond op wo 29 augustus, tijdens de tournee. Het is goed om niet meer op een eiland te ziten en ervaringen uit te wisselen. Hier in het hotel vindt een bijzonder séminaire plaats over de handhaving van de vrede in Burundi, georganiseerd door ons Ministerie van Buitenlandse zaken. Vanmorgen kennis gemaakt met een van de organisatoren. Ik ben uitgenodigd om een sessie bij te wonen. Ook al speelt zich dit af op het gebied van leger en organisatie (men wil een School for Peace-Keeping), toch zijn er ergens raakvlakken (anders was ik hier niet). Hoogste tijd na een lange dag, morgen verder.
 
Weblog #1: Aankomst
23 oktober 2007
Het blijft afwachten of Internet werkt. De stroom is ook een paar keer uitgevallen, maar nooit voor langere tijd, omdat het hotel een aggregaat heeft. In de woonwijken kan het heel wat langer duren. Ik heb een hele goede reis gehad. Van Amsterdam naar Nairobi duurt het ongeveer 8 uur, daarna 1,5 uur overstap. Nairobi Bujumbura is ongeveer 1,5 uur. De vorige reizen was het in Nairobi altijd zoeken naar de gate waar je vliegtuig zou vertrekken. Grote informatieborden die helemaal leeg zijn, balies en bureaus die het ook niet weten. Afwachten, beetje rondlopen en blijven vragen. Dat kan ertoe leiden dat je uiteindelijk 6 Kenyanen in je kielzog hebt. Degene die het niet weet vraagt het aan een ander, maar ze lopen wel allemaal mee. Vandaag was het helemaal anders: een electronisch informatiebord, waarop zelfs stond of de gate al open was. Ik sluit aan in een lange rij bij gate 4 en na een half uur krijg ik bij de balie te horen dat ik in de verkeerde rij sta! Namelijk die voor Mogadishu en Kilimanjaro. U moet de rij hiernaast hebben. Gelukkig, ik was niet de enige. weer een half uur, dan check in en wie schetst mijn verbazing: alle bestemmingen, incl Mogadidishu en Kilimanyaro, komen in dezelfde benauwde ruimte terecht voor de scanning van alle bagage. Iedereen duwt elkaar aan de kant, bagage en sleutels vallen van de band, het levert een enorme vertraging op. Maar uiteindelijk komt een ieder toch op zijn plek. Bij aankomst in Bujumbura regent het. Dat is niet zo ernstig want het is er lekker warm. Er staat een busje klaar voor de 100 m naar de aankomsthal. Ik besluit te lopen. dat vindt men raar, waarom? Burundese dames zijn als de dood dat van een druppel regen hun haar weer gaat krullen. Die krullen zijn er net met veel moeite uitgehaald (bijna wekelijks herhalen). Voordeel van mijn keuze is dat ik als eerste bij de visumbalie ben. dat neemt altijd erg veel tijd. Tot drie keer toe moet je van balie wisselen en de voornamen van je vader en moeder invullen. En natuurlijk de reden van je komst. veel administratie, en vooral goed onthouden of je driemaal hetzelfde invult. Felix, de projectleider is er om mij op te halen. hij heeft 1,5 uur gewacht en moet snel weer naar school om les te geven. Ik word bij mijn hotel aan het meer afgezet om uit te rusten en te acclimatiseren.
 
Admin login