Nederlands  Engels
Weblog
Archief 2013
Archief 2009
Archief 2008
Archief 2007


Demo Burundi Drums
YouTube filmpje

Slagerij van Kampen en Rhythm for Revival
YouTube filmpje

Afrikadag
YouTube filmpje



Weblog - Archief 2008
Weblog #39
5 november 2008
Na de zeer lange wachttijd van 11 u in Nairobi was ik erg blij weer in het vliegtuig te zitten. Hapje eten, zelfs om 24.00u, breekt de tijd. Voorspoedige vlucht met soms wat turbulentie. Boven de Middellandse Zee vrijwel altijd! Om 4 uur worden wij gewekt met het nieuws dat Obama vrijwel zeker president van Amerika is. Veel Europeanen beginnen te klappen, Amerikanen naast mij lijken not amused. Om 5 uur landen wij. Bizar idee dat je vanaf bijna 11.000m in een kwartier tijd daalt naar bijna nul. Op Schiphol in 10 mnuten tijd door douane heen, met de goede bagage!!! Dan nog 1,5 uur op Schipholtaxi wachten, dat is erg ongebruikelijk. Allerlei mensen worden erg chagrijnig, terwijl zij net uit Afrika komen…. Maar ik wil ook snel naar huis. Enige voordeel is dat ik daar de speech van Obama rechtstreeks kan volgen en dat is natuurlijk een heel bijzonder moment in de wereldgeschiedenis. Nederland is weer erg saai en grijs, alles rijdt netjes door en de zon is nergens te vinden. De tegenstelling arm-rijk blijft mij bezighouden. Niet zo zeer tussen de westerse wereld en Afrika, dat is duidelijk, maar meer wat ik heb gezien in Burundi, wat een contrasten. Ik ben door nog armere, resp rijkere wijken gekomen dan de vorige keren. Als het inkomen per dag gemiddeld onder de € 0,80 per dag ligt en die rijken zijn daar in verdisconteerd, wat blijft er dan aan de onderkant nog over? Zulke enorme paleizen enerzijds en hutjes, die uit twee rieten schuttinkjes bestaan anderzijds. Félix blijft ook alsmaar benadrukken dat de onwetendheid de mensen mede arm houdt. Waar kwam ik vandaan, waar ga ik heen, verder denken/ kijken dan je neus lang is, te weinig scholing, te weinig ontwikkeling in de landbouwsector, waarin 90 % werkzaam is, zeg maar liever probeert te overleven. Een klein stukje land met de hand bewerken en het de volgende weggevaagd zien door een regenbui, dat is aan de orde van de dag. Geen cooperatie met je buren, dat heb je nooit geleerd. Ieder voor zich om te overleven , dat is wat dan nog telt. Natuurlijk gebeuren er heel veel goede dingen ter verbetering, maar moeten wij niet uitkijken dat wij vanuit het Westen met grote rijke organisaties de boel vertroebelen en de prijzen enorm opdrijven. Ik zelf kan het niet meer betalen om op een beetje comfortabele manier in Burundi te verblijven, dat klopt toch niet. Bij thuiskomst zie ik dat de benzine in NL goedkoper is dan in Burundi. Durfden er nu maar heel veel mensen te investeren in en te importeren uit zo’n land. Ze hebben echt de lekkerste koffie van de wereld. Bij thuiskomst lees ik weer over de enorme onrust in het grote Merengebied. Van een goede vriend ontvang ik rechtstreekse verslagen over gebeurtenissen in Congo, mensonterend. Laten we hopen dat niet weer regionaal de vlam in de pan slaat, want ze verdienen daar echt beter! Mijn 5e reis was de meest enerverende tot nu toe, de meest hoopvolle en trieste tegelijkertijd. Het geeft in ieder geval de energie om met dit - niet altijd gemakkelijke - werk door te gaan.
 
Weblog #38
4 november 2008
Om 5 uur op, 6.45u de taxi besteld. Maar het wordt 7.30u. Te vroeg zullen ze hier nooit zijn. Gisteren enorme discussies met het hotel gehad, omdat mij allerlei kortingen waren beloofd die niet berekend waren. Het is niet de eerste keer dat mij dat in Burundi overkomt. Grote organisaties zullen vaak zonder blikken of blozen betalen, maar voor mij is het allemaal hartstikke duur hier. En ik kom om te werken voor het goede doel en betaal het privé. Het is dezelfde soort discussie als bij aankomst op het vliegveld toen mjn koffer zoek was. Zij voeren een monoloog, onderkennen het probleem niet, laten je kritische vragen stellen (waarmee je de zaak soms lek prikt) en voeren dan de monoloog opnieuw. Dat kunnen zij wel 6 maal achter elkaar, zonder een lettergreep te wijzigen. Het is zeker geen dialoog. Men houdt er volgens mij niet van om te onderkennen/ toe te geven dat zaken niet goed lopen. Daarom blijven zij hetzelfde verhaal vertellen, om dol van te worden. Bij een van de overleggen ben ik weggelopen, zeer uitzonderlijk. Maar voor een Burundees betekent dat wel dat je erg boos bent. En dat wil nog wel eens helpen. Maar de korting wordt niet gegeven. Félix maakt aan de man duidelijk dat zijn houding niet klantvriendelijk is en dat dit een erg slechte reclame voor zijn hotel is. En dan te bedenken dat Madame hier al de 5e maal voor het goede doel is komen werken. Het is niet anders. Ik heb er wel een mooie kamer met goede service en faciliteiten om rustig te kunnen werken. Op het vliegveld komt de chef passagierszaken van Kenya Airways mij speciaal begroeten. Hij begint hard te lachen als hij ziet dat ik mijn hele koffer vol heb geplakt met etiketten van Rhythm for Revival. Dat hebben de Burundezen enorm: naast de eeuwige nieuwsgierigheid, sociale controle en jaloezie, onthouden ze je heel goed, al na een korte ontmoeting. Ze hebben er een enorm geheugen voor, ook onder elkaar. Eens ontmoet, altijd gekend. En er moet toch altijd nog even gelachen worden, al is de ellende nog zo groot, ze kunnen elkaar enorm aansteken met grappen en grollen, wat een woordenstroom. Alle beveiligings-functionarissen (douanes, militairen, policiers, bewaking vh vliegveld) kunnen een enorm norse uitstraling hebben, om bang van te worden. Maar ook zij zijn los te weken met een grapje of gewon een begroeting, want dat gebeurt dikwijls niet. Dat zag ik ook aan de bewakers van mijn hotel. Als ik groette, kreeg ik een trotse big smile terug. Ik denk dat zij vaak als meubilair worden beschouwd. We vliegen naar Nairobi in 5 kwartier, de afstand bedraagt bijna 900 km. De landing is nogal turbulent. De Burundezen beginnen hard te praten en te gillen naar elkaar en er verschijnen bijbels op schoot. In Nairobi heb ik 11 uur wachttijd, dat valt niet mee, maar je kunt je er op instellen. Met laptop en camera’s zijn er heel wat klussen te doen. Alleen mijn Toshibastekker past hier niet. Na een uur is de laptop leeg. En de adaptor voor internationale stopcontacten ligt thuis, omdat ik er nooit meer wat mee deed. Voor 5 dollar passen zij hier de hele dag op mijn spullen in de lounge van British Airways, ik laat alles staan, laptop, camera’s etc., als ik even ga shoppen of naar toilet. Je moet wat als je alleen bent! Ze zijn erg gastvrij en betalen kan later wel, gaat u maar eerst naar de shop, dan zien we wel verder. Adaptor geeft weer veel mogelijkheden. In 11 uur kun je veel doen. Af en toe een hapje en mensen kijken. Burundi ligt een uur voor op Nederland en Kenya twee uur. Een echte jetlag kun je daar niet van krijgen, maar een ander dagritme speelt natuurlijk wel een rol (in Burundi van 6u – 21u op is in NL van 5 u – 20u).
 
Weblog #37
3 november 2008
Laatste dag, wat vliegt de tijd. Ik kan hier wel zeker een maand werken, om enerzijds bezoeken af te leggen en te netwerken, anderzijds de projectleiding op organisatorisch en administratief gebied te coachen. Maar de tijd zit erop, want het was al een klus om weg te kunnen buiten de herfstvakantie om. ’s Ochtends werk ik voor mijzelf aan rapportage, email, foto en film, want Félix is weer aan het werk op school. ‘sMiddags hebben wij een afspraak bij de DG de la Culture, Madame Rose, zij heeft ons afgelopen donderdag gevraagd om vandaag te komen. Maar het gaat niet door. Zij zit plotseling in een ministersberaad. Zou het iets te maken hebben met de toestand inhet Grote Merengebied? Het is erg onstabiel in Congo, las ik op mijn Google-Burundi. Rwanda en Oeganda zijn er ook al bij betrokken. Je moet er niet aan denken dat het hier weer mis gaat! Het is niet slim als ik hier alleen zou rondtrekken, cq bezoeken af zou leggen. Andersom is het zo, dat Félix als projectleider meer gewicht in de schaal kan leggen als hij iemand uit Europa bij zich heeft, in dit geval de geldschieter. Daarmee bewijst hij dat hij geen charlatan is, want die zijn er ook!!! Teleurgesteld rijden wij terug, want madame Rose is toch wel een spilfiguur die iets voor het project kan betekenen. Dat moet dan zonder mij volgende week. Een voordeel is dat zij mij nu 5 maal ontmoet heeft. En zij heeft mij het cultuurplan Burundi 2008 en verder gegeven, een heel boekwerk. Daarin neemt de (her)-waardering van de eigen cultuur, in het bijzonder de percussie, een speciale plaats in. De telefoon gaat: of wij zsm naar Unicef willen komen. Iemand van de afdeling communicatie wil ons spreken. Een zeer aimabele man heeft veel interesse in het project en ziet veel ingangen/ parallellen met de doelstellingen van Unicef. Hij vindt het geweldig dat dit allemaal via de trommel, via de eigen cultuur gebeurt, zo bereik je de kinderen en de jongeren. Hij overweegt een partnership met Unicef in 2009. Maar hij wil natuurlijk meer informatie over resultaten tot nu toe en toekomstplannen. Dat wordt verder met Félix afgehandeld. Wij krijgen wel de jaarprogramma’s mee van 2007 en 2008 + kernpunten. Ik stel voor om voorzichtig positief te zijn. Maar het was een uiterst zinvol onderhoud. Graag wil ik nog foto’smaken van het alledaagse leven in Burundi. Vorige keren vond ik het lastig een ‘quartier populaire’ in te gaan, zeer arme volkswijken, omdat je je zo’n voyeur voelt. Ik laat mij overhalen om het wel te doen, want de enorme armoede moet getoond worden. Het blijkt verre van eenvoudig, want iedereen wil geld als ik een foto maak, begrijpelijk, zou ik ook doen. Bij een prachtige vishandel, waar honderden kleine visjes op tafel liggen te drogen, wil een werknemer heel graag op de foto; ik blijf voor de veilgheid in de auto. Dan komt een collega van hem en die is zo zeer tegen die foto, dat hij erop los begint te slaan. Ik geef aan dat ik wil vertrekken, want dit gaat te ver. Wat een armoe, rommel, vuiligheid en overbevolking. Het is de wijk Buyenzi, niet ver van mijn hotel. Als hier eenmaal de vlam in de pan slaat…. Daarna rijden wij richting Kongo naar de wijk Gatumba, vlak bij mijn hotel. Ik ben stomverbaasd, de hele oever van het meer wordt volgebouwd met enorme paleizen, de werknemers slapen in hutjes, die minder voorstellen dan een 2 persoonstentje bij de ALDI. Overmorgen verder over de onthutsende tegenstelling tussen rijk en arm.
 
Weblog #36
2 november 2008
De zon is op van ongeveer 6.00u tot 18.00u. Het is hier licht van 5.30u-18.30u. Maar er is een vogel die altijd een uur vóór zonsopgang begint. ‘ savonds hoor je hem weer, een uur na zonsondergang, een prachtig geluid. Om 5.30u hoor je dat je echt in de tropen bent. Er zijn Burundezen die zeggen dat Europeanen beter kunnen plannen, omdat hier het hele jaar de dagen even lang zijn en er amper seizoenen zijn, altijd hetzelfde. We gaan naar de stad. Onderweg worden wij aangehouden, controle. Papieren, knipperlichten etc. Uiteindelijk willen zij 10.000 FrBu van mijn chauffeur zien, dat is ongeveer € 7,-. Veel dus! Na een enorme discussie geven zij de papieren terug en kunnen wij verder. Als je dus niet sterk in je schoenen staat, dan ben je hieraan overgeleverd. En die agenten staan wel 12 uur langs de kant van de weg te controleren, dus die willen ook wel eens een extraatje, want zij verdienen erg weinig. Maar op deze manier hou je de corruptie van laag tot hoog in stand. In het hotel heerst een enorme discipline, er is veel personeel. Je hoeft nooit langer dan een minuut te wachten. Vooral niet per ongeluk in hun richting kijken, want dan komen ze meteen aangesneld. Aan een ober en een kok heb ik een foto gegeven die ik vorige keer van hun heb genomen. Nu komt het hele personeel langs mijn balkon, Madame Caroline, foto svp. Maar het moet in het geheim, want de patron mag niet zien dat zij in de tuin poseren. De patron mag dat natuurlijk wel! Nog even langs bij de training van de docenten op zondagochtend; er wordt keihard gewerkt! Deze groep treft disciplinaire maatregelen als iemand zich niet aan de regels/ afspraken houdt; eergisteren waren er twee verplicht om mee te sjouwen, maar zij mochten niet spelen! Zelfs bij de tv-opname waren er twee die niet mee mochten doen . Het klinkt allemaal erg hard. Het betekent ook dat de groep op zoek is naar een gezamenlijke moraal. En ik denk dat dat positief is, zeker in een land waarin dit in je eigen omgeving vaak ontbreekt.
 
Weblog #35
1 november 2008
Het is vandaag Allerheiligen, een feestdag. Er is geen ‘straatverbod’, zoals gewoonlijk op zaterdagochtend. Wij beginnen heel vroeg met het plannen van de toekomst binnen de mogelijkheden die er zijn en er zijn goede gestructureerde plannen. Ik krijg echt weer zin om in NL weer er tegenaan te gaan (want ook dat valt niet altijd mee). ’s Middags nog even naar de stad, want het hotel is zo duur dat je voor water en een wijntje beter naar de supermarkt kunt. En zelfs die is drie maal zo duur als bij ons. Wat een raar land! Het verkeer wordt iets beter. Ook in het binnenland zag ik, dat er langs de weg zones gecreëerd worden voor fietsers en voetgangers. Toch trekken zij als meerderheid nog altijd aan het kortste eind. Zij worden gewoon van de weg af getoeterd. Dat wordt hier gezien als het redden van een leven. Ik kan er maar niet aan wennen. Maar het heeft voor mij ook gevolgen. Als een auto wil parkeren op de plek waar ik sta op het trottoir, dan word ik van de sokken gereden, ook als ie achteruit rijdt. Je haalt hier voor € 70,- je rijbewijs, even een testje, paar verrichtingen en nog een beetje harder rijden dan normaal en je bent er al. Dat is te merken!!!! Er is hier al twee dagen geen internet. Ik ben uitgenodigd om te werken in het bureau bij de receptie, want daar heeft men een vaste aansluiting die wel werkt. Het scheelt dat ik de derde maal in dit hotel ben. Het is Madame Caroline voor en na.
 
Weblog #34
31 oktober 2008
Om 8 uur beginnen wij in het hotel met overleg, evaluatie en toekomstplannen. De sites (lesplaatsen) gaan goed, zij het dan dat Gitega disciplinaire maatregelen staan te wachten, zoals dat hier heet. Financieel overleg gaat gelukkig steeds sneller. Men weet wat ik van ze verwacht en we bereiken een methode om snel met alle valutawisselingen om te gaan. Vanuit Nl maken wij geld in euro’s over, dat komt hier in US Dollars aan en moet dan nog gewisseld worden in Burundese Francs. Dus wil je weten wat er is uitgegeven dan moet je op internet naar een soort gemiddelde van de afgelopen tijd zoeken. De Burundese franc is aardig gedevalueerd, maar je kunt uitgaan van 1 euro = tussen de 1350 en 1550 FrBu. En dan zit je met miljoenen te rekenen, om dol van te worden, al die nullen. Maar we komen eruit en alles klopt! Aan het einde van de middag geven de tambourinaire-docenten bij mijn hotel een spektakel, op het strand, zeer virtuoos. Ter ere van mijn afshceid krijgen zij een drankje en een petite brochette met een paar stukjes vlees. Zij zijn zeer verheugd, maar blijven na het spektakel in de omkleedruimte hangen. Ik moet ze echt overtuigen om naar de bar te komen. Dat is helemaal niet hun wereld, zij zijn zeer timide. Wat een verschil tussen hun wereld en de ‘mijne’ in mijn hotel!! Vlak erna zie ik in de tuin van het hotel een opname voor een tv-spotje voor Telecel, met heel veel mooie rijke dames. Zo wie zo zijn er veel mensen in het restaurant die het niet slecht hebben. De enorme verschillen hier vallen bijna niet uit te leggen, veel groter dan bij ons. Een minderheid onzettend rijk. € 5.000,- per maand voor een huis is in sommige wijken al normaal. En de overgrote meerderheid is vreselijk arm. Vorig jaar verdiende de gemiddelde Burundees € 0.80 per dag. Als je bedenkt dat de upperclass in die berekening wordt meegenomen, dan kun je je voorstellen dat….. Nee , het blijft onvoorstelbaar, de armoede die ik in het binnenland heb gezien en in de armere quartiers populaires de Bujumbura.
 
Weblog #33
30 oktober 2008
Tijdens het volgende project wil de leiding aandacht besteden aan gezondheid, hygiëne, schoon water en goede voeding. Want nu het zo’n groot succes is om informatie over Aidspreventie via de trommelles te communiceren, waarom zou je dan niet ook veel basalere zaken inbouwen. De projectleiding vertelt mij dat het land vol hangt van fruit en andere voedzame zaken, maar dat de onwetendheid erg groot is. Via de trommellessen kom je midden in de wijken en de docenten, zelf afkomstig uit die wijken, kennen hun eigen quartier. Je bereikt de allerarmsten en ongeschoolden. De trommel heeft een enorme aantrekkingskracht! Ik stel voor om langs te gaan bij Unicef, om te kijken of zij ervaring hebben + educatieve materialen op dit gebied. De ontvangst is bepaald niet vriendelijk. Mijn hele rugzak wordt doorzocht, ik moet mijn paspoort afgeven en wij gaan twee maal door de detector. En dan worden wij ook nog afgeblafd door iemand bij de receptie. Vreselijk, terwijl je te goedertrouw op zoek bent naar informatie. Zo’n grote organisatie kan zich blijkbaar heel wat permitteren. Een waakhond zal heus wel nodig zijn en iemand die schift bij de receptie ook, maar zó wil toch niemand benaderd worden. Ik ga met een erg nare nasmaak naar buiten. Men belooft ons nog te bellen als (!) de verantwoordelijke op ons terrein er is. Maar die is voorlopig niet aanwezig en zijn vervanger ook niet. De enigen die aardig zijn, zijn de bewakers die ons met paraplu naar de auto begeleiden, want het centrum van Bujumbura heeft net een wolkbreuk te verwerken gehad. Wij passeren nog twee maal het ministerie voor gezondheidszorg, omdat ons daar een rendez-vous is toegezegd, maar daar komt niets van terecht. Ook daar worden wij zo denigrerend behandeld, onvoorstelbaar, terwijl wij een afspraak hebben. Volgende keer dan toch maar een pak aan met een cravate? Ik stel voor om de moed niet op te geven. Gelukkig hebben wij maandag a.s. een afspraak bij de DG de la Culture en die gaan wij goed voorbereiden want zij heeft ons het hele boek met cultuurbeleid voor 2008 megegeven. En daar staat van alles in over herwaardering van de eigen cultuur!
 
Weblog #32
29 oktober 2008
Aankloppen bij verschillende instanties is een kwestie van een hele lange adem. Tegelijkertijd is het belangrijk dat er vanuit Burundi zelf een bijdrage komt. De projectleiding krijgt niet eens antwoord op brieven. Dus weer aankloppen met mij erbij. Want wij weten wel dat de activiteiten zeer gewaardeerd worden. Bij het concours was net als de vorige keer een vertegenwordiger van het Ministerie van Cultuur aanwezig. Het leuke is dat je hier gewoon aanklopt bij het kabinet van de minister. Nadeel is dat je ook bot kunt vangen en als maar wordt gevraagd om later terug te komen. Ik geef aan, dat ik de volgende keer wat meer afspraken vastgelegd wil zien, voordat ik aankom. Het is me nogal een reis! Een aardig onderhoud met de Nederlandse Consul levert mij weer nieuwe contacten op, o.a. met iemand die net op het nieuwe kantoor van Oxfam Novib is komen werken. En met een Nederlandse militair die zich in zijn vrije tijd ook inspant voor Burundi. Hij wordt hier binnenkort weer gestationeerd, kent het land goed en spreekt de taal. Na mijn terugkomst zal ik hem in NL ontmoeten. Gelukkig ontvang ik ook het adres van de NL-militair die ons gisteren zo heeft geholpen. Petit à petit l’oiseau fait son nid, zeggen ze hier, terecht!
 
Weblog #31
28 oktober 2008
Ruyigi wil ik graag bezoeken om naar alle activiteiten van Maison Shalom (Madame Maggi) te gaan en omdat er in de toekomst een lesplaats gecreëerd wordt en om te zien hoe het gaat met het hospitaal Rema. Ik vind dat er nog wenig activiteit is, zo’n prachtig geoutilleerd ziekenhuis! Het schijnt dat er veel behoefte aan is, maar dat de bevolking bang is om hierheen te komen, het is zo’n andere wereld. Laten wij maar hopen dat het gaat lopen. Ik ontmoet enkele personeelsleden, die ik herken en van wie k foto’s heb gemaakt en meegenomen. Zj zijn er dolblij mee! Vlak voor Ruiygi krijgen wij onze tweede lekke band. Op dat moment blijk ik de grootste ervaringsdeskundige. Op het heetst van de dag sta ik in de greppel aanwijzingen te geven en te helpen. Er komen enkele voetgangers en fietsers langs, maar verder is het erg verlaten, ook geen patrouilles die iha erg actief zijn langs dezxe weg. Het gereedschap is erg armoedig, waardoor het lang duurt voor dat de krik (op een paar gammele stenen) de auto hoog genoeg optilt. Toch rijden wij na een kwartier al weer verder. Na 8 km hopen wij in Ruyigi nieuwe band te vinden of deze te laten repareren. Maar 2 km voor het stadje worden wij aangehouden voor controle, dat gebeurt vaak. Lichten, ruitenwissers, de hele mik-mak. Uiteindelijk kiken zij achterin en zeggen: wij gaan je op de bon slingeren want je hebt een kapotte band bij je.Ik ben ervan overtuigd dat zij dit al lang wisten, want in dit land wordt er enorm gepraat. Met enig genoegen schrijft een der policiers de bon van 5.000FrBu uit, de twee anderen staan er bedremmeld bij. Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat wij hier ook de dupe zijn van zeer oppervlakkige onderhuidse inter-etnische spanningen. Dus geen discussie en betalen. Frustrerend, zij hebben niet eens naar een rijbewijs gevraagd. Zij weten dat je hier in het binnenland geen band kunt repareren! In Ruiygi stel ik voor om meteen twee nieuwe te kopen. Maar het blijft bij een reparatie. De weg is vreselijk slecht, vol kuilen, het asfalt vele kilometers helemaal verdwenen. Hier kun je alleen met een 4x4 overheen. Dat blijkt wel, want wij krijgen nog twee klapbanden. Wat een lawaai! Gelukkig hebben wij bijna geen snelheid. De eerste kunnen wij opvangen met de reserve. Bi de tweede, 12 km voor Gitega, zitten wij met een groot probleem. We moeten Gitega bereiken om een nieuwe band te kopen, maar hoe. In bosjes komt iedereen vanaf het land aangehold, heel nieuwsgierig. Dan zie ik twee VN-Jeeps vanuit Ruiygi aankomen. Ik roep: steek je hand op, vraag hulp. Hele discussie, nee Caroline die stoppen nooit voor ons. I roep, wel, nu en ik vlieg de weg op. En ja hoor, wat een zege, zij brengen ons naar Gitega. De hoogste militair is een Nederlandse luitenant-kolonel. Ik bedank hem uitgebreid. Hij geeft aan: als ik u hier had laten staan, had u grote problemen kunnen krijgen. (inmiddels had in onderweg vor het eerst rebellen gezien, ‘verkleed’ als militair). In Gitega krijgt het garagepersoneel op hun donder, want zoals de band van gisteren was gerepareerd, met dat garen zet je nog geen knoop aan! Nu twee nieuwe banden gekocht, een monteur stapt met ons mee in (om het goed te maken) en om 15.45u kunnen wij verder. Het spant erom of wij die bergengte nog bijtijds kunnen passeren. Geef mij maar een hotel. “Nee, maak je niet druk, ik ken daar nog een kolonel, die laat ons wel door’. Vanaf Muramviya t/m de bergengte van Bugurama vind ik de sfeer beklemmend. Veel militairen langs de weg, dit is ter bescherming van de bevolking die zich verplaatst. Elke 500 m twee soldaten. Zou het helpen? Net op tijd passeren wij Bugurama en komen om 18.00u in Bujumbura aan, na dire keer wassen nog helemaal ‘zwart’. Ik ben aardig geïntegreerd!
 
Weblog #30
27 oktober 2008
Om 9.00u afgesproken om te vertrekken naar het binnenland, via Gitega naar Ruyigi (aan de grens met Tanzania). Op de terugweg zullen wij in een hotel in Gitega overnachten, want dat red je niet op een dag. Op de terugweg moet je voor 17.00u de bergengte van Bugurama passeren, anders is de weg dicht. Dit om veiligheidsredenen, want juist de directe omgeving van Bujumbura, waar deze pas zich bevindt, is erg gevaarlijk vanaf zonsondergang. Veel rebellen die mensen overvallen en/ of doden. Ons vertrek wordt enorm vertraagd, omdat het antidiefstalslot het stuur blokkeert. Uiteindelijke vertrekken wij pas om 13.00u! Ik stel voor om de volgende dag vanuit Gitega naar Ruiygi door te reizen en dan van daar uit in een keer terug. Goed plan. Bij aankomst hotel in Gitega horen wij een harde psjjjjjjjjjjjjjjj. Lekke band, gelukkig hier pas! Naast het hotel staat een huis en daaruit komt een hele familie naar buiten gerend. In now time zit de reserveband erop en ze verdienen een klein bedragje. Om 17u bezoeken wij de site waar sinds het derde project les wordt gegeven. Op mij verzoek hebben wij mijn bezoek niet aangekondigd, een voorgevoel misschien. Hoe dan ook er is geen les vandaag. Sterker nog, de bewaker van het terrein is ons zeer ter willen en vertelt dat er alleen op wo en za gespeeld wordt. Wij zijn erg ontstemd, maar ook content dat wij onaangekondigd kwamen. Dit soort omissies heb k op alle andere sites nooit meegemaakt, gelukkig. Félix besluit om bij terugkeer onmiddelljk maatregelen te nemen, want dit is een docent die zich niet aan de afspraken houdt en niet communiceert. Nota bene is hij een van de beter opgeleiden uit het docententeam. Erg jammer van onze reis. Maar het hoort erbij. Wij halen de gerepareerde band op bij een oude garage. Ik vraag mij hardop af of je dit wel allemaal kunt vertrouwen. Maar dat kun je zo moeilijk inschatten als je hier niet al heel lang woont.
 
Weblog #29
26 oktober 2008
Televisie-opnamen in het Musée Vivant. Félix heeft het voor elkaar dat de Nationale televisiezender in het cultuurprogramma een uitzending wijdt aan de Stichting Rukinzo Legacy en zijn project. De docenten spelen, dat de vonken er van af vliegen en Félix heeft een uitgebreid interview. De uitzending zal zijn op woensdag 5 november 20.00u, en duurt een half uur. Een geweldige reclame op prime time. Ze hebben hier maar een national zender dus overal waar een tv hangt wordt dit bekeken. Het is zo belangrijk dat er hier ook financiële steun komt. Natuurlijk het land is erg arm maar een klein percentage zeer rijken zou in Nederland volgens mij ook nog tot de upper class behoren. Ze beloven mij een DVD van het totaal, zonder montage. De docenten zijn erg trots dat zij op tv komen. Daarna drinken wij nog wat in het cabaret (=café) van ‘Mama Rukinzo’. Zij heet eigenlijk Candide en stamt af van de Ganwa, de koninklijke familie. Zij ie erelid van de Stichting en zeer begaan met de ontwikkelingen binnen het project. Nog heerlijk ggeten bij zonsondergang aan het Lac T. Een succesvolle dag. Morgen naar het binnenland.
 
Weblog #28
25 oktober 2008
Vandaag concours op het terrein van het Lycee du Lac Tanganyika. 11.00u aanvang. Ik vraag de chauffeur om 10.30u komen (eerder mag je op zaterdag niet de straat op vanwege een verordening van de staat). En bij aankomst ben ik de enige, samen met de Nederlandse Consul. Dat levert een heel interessant onderhoud op. Na een uur wachten vragen wij ons af, waar ze toch blijven. En dan opeens begint het, een uur te laat. Dat is normaal…. Een Burundees uurtje. Het is geweldig om 9 groepen te zien die nog maar 4 maanden bezig zijn en dan al zoveel bereikt hebben. Dit is nl het einde van de derde cursus alweer, waarin 500 kinderen zijn opgeleid. Dat brengt het totaal op 1.500. Het is een groot feest. Vanwege de regentijd hebben zij ervoor gekozen om in een overdekte hal te gaan, aan een kant open, zoals hier gebruikelijk. Van lawaaidoofheid heeft nog niemand hier gehoord. Immens wat een decibels. De tambour hoort echt buiten!! Als vierde groep treeedt het Musée Vivant op; de lesplaats die maart het concours heeft gewonnen. Hé, maar die kinderen die ken ik allemaal, hoe kan dat nou, dat zijn dezelfden als in maart (ik ben al blij als ik zoiets zie; maar het gaat steeds beter met het onthouden van ‘zwarte’ gezichten). Ik ben niet de enige: de andere docenten zijn furieus, heel begrijpelijk. Ze vliegen naar voren om aan te gevan dat dit niet kan. Uiteindelijke wordt deze groep gediskwalificeerd. Ze waren alleen op winst uit. Sneu voor de kinderen, ook erg sneu voor de kinderen die wel op het podium hadden moeten staan, nl die van het derde project. De docent krijgt flink op zijn donder, dat hij de hogere doelen van het project uit het oog heeft verloren; hij krijgt nog één kans om een periode les te geven. Ze beginnen hier weliswaar veel te laat, maar daarna weten ze dan ook van geen ophouden, aan een stuk door tot 16.30u. Niet eten, niet drinken, niet pauzeren, spartaans! Om 16.30u nog heel wat toespraken over en weer en een drankje en allen gaan voldaan naar huis. De vader van projectleider Félix komt nog afscheid van mij nemen voordat hijteruggaat naar het binnenland. De dag ervoor heeft hij spontaan een hele toespraak gehouden over het feit dat hij maar niet begreep waar hij het aan te danken had mij ontmoet te hebben. Het is hier heel gebruikelijk om uitgebreide toespraken te houden. Hij is een zeer aimabele man, die er (voor ons idee) uitziet als een breekbare man van 80, maar hij is 65.
 
Weblog #27
24 oktober 2008
Het is goed om weer hier te zijn. De dag start vroeg, 6.30u zwemmen, ontbijt en dan aan het werk. Tgv perikelen gisteren moet projectleider Félix uren inhalen op school, dus ik blijf in het hotel. Personeel herkent mij en heet mij van harte welkom. En ze willen weten hoe het met je familie gaat, met je man en je moeder, alles, dat hoort erbij als je elkaar hier ontmoet. De lucht aan het meer is heerlijk schoon, itt centrum Bujumbura, wat een lawaai en een vieze lucht. Even wennen weer. Aan het eind van de dag ben ik op een heel bijzonder feest uitgenodigd: La fete de la dote, het feest van de bruidsschat. De familie van bruid en bruidegom komen dan bij elkaar om samen in te stemmen met het huwelijk. Voreoger werd er dan ook echt een bruidsschat overhandigd, één, twee of meer koeien (familie vd bruidegom), afhankelijk van je vermogen. Het is nu een overblijfsel van een traditie met veel toespraken over en weer, door de beide vaders, als ze er nog zijn. Maar dit is wel een heel speciaal feest. Aanstaande bruid en bruidegom zijn er helemaal niet. Zij zitten al 4 jaar in Zweden en wachten daar op verblijfsvergunning. Gedurende die periode mag je 5 jaar lang niet terug naar Burundi. Zij hebben geld gestuurd zodat de familie dit bescheiden feest kan geven, met één drankje voor iedereen. De familie van de bruid behoort tot een Tutsi-familie, de familie van de bruidegom tot een Hutu-familie. Ook dat blijkt bijzonder te zijn; sinds de oorlog komen gemengde huwelijken nog maar sporadisch voor, heb ik mij laten vertellen. Ik ben uitgenodigd door de familie van de bruid en als ik hoor wat er alleen al aan deze zijde een verliezen zijn geleden, vrijwel allen onthoofd teruggevonden, dan kun je je voorstellen dat er nog veel spanning is en dat gemengde huwelijken er nog niet vaak zijn. Als ik word teruggebracht om 20u is dit later dan normaal. Je merkt meteen hoe verlaten het is op de aardedonkere weg. Iedreeen zorgt dat ie op tijd binnen is en wie er dan nog rond loopt/ sluipt heeft vaak niet veel goeds in de zin. Erg triest, maar zo is dat hier nog altijd.
 
Weblog #26
23 oktober 2008
De reis verloopt zeer voorspoedig tot de tussenstop in Kigali. Ik heb zicht op de motor en zie daar alsmaar een grote klep openstaan, dat lijkt mij niet goed. Zulke dingen kun je beter niet zien. Er rijden mannetjes af en aan, met ladders en van alles. Maar men roept niets om in het vliegtuig. Na twee uur wachten worden zelfs de Burundezen ongeduldig. En dan gaat de klep dicht en de gezagvoerder houdt een verhaal over storing in de brandstofcontrole en wij vertrekken. Uiteindelijk maar een half uur vertraging t.o.v. geplande tijd, blijkbaar had men ruim gerekend. In Bujumbura verlaten wij via een trap het vliegtuig en de hitte boven het asfalt is verzengend. Ik probeer zsm naar het visumbureau te gaan, want het is zo zonde als je te lang moet wachten. Desondanks duurt het meer dan een uur en ik baal ervan dat ik niet bij mijn bagage kan. Maar ja, eerst het visum, dan langs de douane en dan pas de bagageband. Daar aangekomen blijkt mijn koffer er niet meer te zijn. Het is toch niet waar? Zit ik meer dan een uur te wachten op een visum voordat ik verder mag, dan nog wachten bij de douane en uiteindelijk is mijn koffer weg! Alle spullen voor twee weken… Ik spoor de 4 jongens die zich ermee bezig houden om snel naar de hal en de parkeerplaats te gaan om te kijken of er nog iemand loopt met mijn koffer. Dat weigeren ze totdat ik erg boos word. Maar dan is het al te laat, iedereen is al vertrokken. Declaratieformulier voor Kenya Airways ingevuld en zonder koffer naar de aankomsthal. Het wemelt van de douaniers, policiers en veiligheids-beambten. Iedereen verzekert mij dat het onmogelijk is dat op hun goed beveiligde luchthaven iemand anders een koffer meeneemt. Nou daar geloof ik geen barst van, hij is weg. Ik doe mijn beklag over de bagagecontrole, want ik heb een bewijsje met naam en nummer, dus jullie hebben niet goed gecheckt. Dan komt er iemand die zeker weet dat zij mijn naam heeft gezien op een van de koffers voordat ik uit het visumbureau kwam. Dus, madame, hij is niet weg. Misschien staat ie in Nairobi of Kigali. Wat een logica, u heeft mijn naam toch gezien. Je wordt boos maar raakt ook een beetje verdoofd, alsof je 5 minuten geleden je auto ergens parkeerde en nu staat hij er niet meer. Dan maar naar het hotel, wat moet je? Even zwemmen, oh nee, gaat ook niet. Voorlopig lange broek en winterschoenen aan.5 uur later (!) gaat de telefoon: of ik onmiddellijk naar het bureau van Kenya Airways wil komen, want iemand heeft mijn koffer gebracht. Maar diegene wacht nu totdat ik zijn koffer terugbreng… Ra ra ze weten dat ik er helemaal geen heb. Maar het is erg goed nieuws, koffer is ongeschonden en er komen drie verschillende vage verhalen op tafel, degene die hem mee nam was er niet eens. Ik doe bij de chef van het bureau nogmaals mijn beklag over de gang van zaken op het vliegveld en hij beaamt dat het niet klopt. Het is ook in zijn belang, want een zoekgeraakte koffer zou door zjn maatschappij vergoed moeten worden. De eerste dag is om, niet geslapen, niet geacclimatiseerd , maar de koffer is er weer. Stel je voor je zet alles opzij, werk, privé, spaargeld, om hier voor het goede doel te werken. Maar zo gaat dat. Vrijdag verder.
 
Weblog #25
22 oktober 2008
Voor de schipholtaxi moet je er altijd rekening mee houden dat de reis 1,5 maal zo lang kan duren. Maar ditmal zijn wij binnen 5 kwartier op Schiphol, veel te vroeg dus, niet ‘op zijn Burundees’! Vanuit het restaurant heb je zicht richting Amsterdam met ervoor allerlei drukke autowegen. Het kloppende hart van onze economie, de stress straalt er van af. Het is ook wel eens heerlijk om dat soort dingen achter je te laten. In Bujumbura loopt het verkeer ook vast, maar dat is toch anders, maak ik mijzelf wijs.
De luchthaven is een wereld op zich, maar ook een afspiegeling van… Bijvoorbeeld mensen die vreselijke haast hebben en je aan de kant duwen bij de gate. Het vliegtuig zal er echt niet sneller door vertrekken. Er is mij een plek aan het gangpad beloofd, niet gelukt. Toch maar even proberen bij de gate. Dat is mazzel hebben, ik krijg een plek vooraan, zonder andere stoelen voor mij. Net 20 cm meer, wat scheelt dat voor je comfort en nachtrust. In Nairobi heel even tijd om wat te drinken in de loge van British Airways, daar kun je tenminste even zitten. Ik word meteen afgezet, men accepteert wel euromunten maar niet alle. Danmaar een biljet en terug in Kenya shillings, veel te weinig. Ach ja die gebruik ik dan maar op de terugweg.
 
Weblog #24
1 april 2008
Officieel moet je twee uur voor vertrek inchecken op Bujumbura Airport. Maar dan is de kans groot dat je niemand treft. Vandaag neem ik het risico om een uurtje van te voren te gaan. De controles zijn talrijker en strenger dan ooit. Weer de schoenen uit en nog een keer spullen door de scan. En weer langs een andere beambte. Wanneer komt nou die boarding pass. Die ligt dan weer op een of andere tafel na alle controles. Maar we gaan exact om 9.55u taxiën. Zo, de eerste keer dat ik Bujumbura precies op tijd verlaat! Na een paar honderd meter taxiën stoppen we plotseling. Er wordt druk heen en weer gelopen door mannen in uniform. Zouden de deuren niet goed sluiten??? Dan wordt omgeroepen: welcome to his Excellency the President of the Republic of Burundi. Ik denk echt dat het een grap is. De Burundezen gooien massaal hun veiligheidsgordels los en vliegen naar de raampjes. Maar hij komt echt aan boord! Vanaf dat moment wordt elke mededeling, of het nu over lunch, de hoogte of de landing gaat, vooraf gegaan door 'His Excellency the president of the Republic of Burundi, Lady's and gentlemen'. Het lijkt wel een persiflage. In Rwanda, bij onze tussenstop in Kigali, vang ik een glimp van hem op. Hij mag er wel uit, wij niet! Ik zie een heel gevolg met lijfwachten en mijn Burundese medepassagiers vertellen mij dat hij numéro cinq in het gezelschap is. Ik vermoed dat hij in Kigali blijft, want het lijkt mij toch niet veilig als hij nu weer aan boord komt, immers, dat is niet meer in het diepste geheim. Maar toch, hij gaat mee naar Nairobi. Natuurlijk moet ik even vanuit Kigali naar Bujumbura bellen om te vertellen met wie ik samen in het vliegtuig zit, want dat is wel heel bijzonder! Ze willen het haast niet geloven. Met een zeer schokkerige landing komen we in Nairobi aan. Aan een taxichauffeur kun je nog vragen of ie rustig rijdt met his Excellency aan boord, maar deze gevolgen van de meteorologische omstandigheden boven Kenya ondergaan we allemaal, his Excellency ook.
Na een lange overstap (8 uur) in Nairobi, keer ik weer veilig, gezond en wel terug op Nederlandse bodem. Op weg naar huis nog interessante ontmoetingen met mensen uit het ontwikkelingswerk! En dan een grote omschakeling naar kou en (erger) donker weer.
Vanavond werken en morgen aan de slag met prachtige foto- en film-materialen.
Caroline, secretaris RfR
 
Weblog #23
31 maart 2008
Nog een paar zaken te regelen en morgen al weer terug. Ik hoor zeer positieve geluiden over het concours van zaterdag en zondag. De professeurs zijn ook erg content. Natuurlijk ook altijd minder goede geluiden, dat er geen geldprijzen waren etc. Alle kinderen hebben een prachtig T-shirt gekregen ,niet mis! Na zo'n gelegenheid zijn er ook altijd 'quelques mots'. Men moet altijd afsluiten met een woord(je). Soms erg lang, maar ditmaal viel het mee. De coordinator Félix benadrukte dat dit een geweldige stimulans was, en dat iedereen, ook alle publiek, doodrongen was van het Thema Tambour pour la Paix et contre le SIDA. De directeur de la Culture geeft aan dat als hij het eerder geweten had, er drie prijzen waren gegeven door het ministerie. Daarbij is het altijd de vraag of hij op dat moment iedereen wil behagen... Hij was al lang op de hoogte en het minsiterie had reeds verschillende verzoeken om ondersteuning van het project ontvangen, met altijd nul op het request. verschillende 'kenners' beweren dat nu de kansen enorm zijn toegenomen na twee projecten met dit resultaat en zo'n grote uitstraling. We zullen zien, we geven het niet op om in het land zelf aan te blijven kloppen! Nog even de stad in om de lekkerste koffie van de wereld te kopen.
Caroline Secretaris RfR
 
Weblog #22
30 maart 2008
Concours deel II. Vandaag waren de beginners aan de beurt, die tijdens project II hun eerste lessen kregen. De verschillen waren erg groot. 6 vd 8 clubs waren werkelijk uit de kunst.
Ongelooflijk wat je met die kinderen in 4 maanden voor elkaar krijgt. De andere twee sites waren nog erg basaal en hadden moeite om gelijk te spelen. Het publiek protesteerde zelfs. Maar er werd keihard gewerkt. En zo zie je maar dat het Burundees drummen verre van eenvoudig is! Al die verschillende ritmische figuren en dan ook nog reageren op een voordanser die het ritme dicteert. Dat is ook weer een kunst op zich. Ik hoorde dat op de site waar ze wat minder ver zijn, onlangs een van de onderwijsassistenten ontslagen is, omdat hij niet zijn afspraken nakwam. Dat klinkt erg streng, maar op hetzelfde moment weet je wel dat men graag kwaliteit wil en deze ook bewaakt. Men hoopt dan ook dat het vanaf nu beter gaat met deze lesplaats. Maar ook als kinderen wat minder ver zijn op de trommel, blijft het thema van kracht: Le Tambour pour la Paix et contre le SIDA! Sommige lesplaatsen waren zo creatief om tijdens het trommelen zelfs mini-theater op te voeren over een man die Aids had en alle adviezen in de wind sloeg (zo jong als ze zijn, dit hebben ze meegekregen!). Gisteren was er zelfs een scène met houten geweren, waarbij je de rillingen over het lijf liepen, maar het was een actie tegen geweld en oorlog. Uiteindelijk bracht het tambourspel de verzoening. Veel talent, veel enthousiasme, veel publiek dat zich uitstekend amuseerde en het Ministerie van Cultuur sprak zijn waardering uit en deed een belofte voor de toekomst (een bijdrage? We zullen zien). De hele dag werd bijgwoond door een zeer gedreven journalist van de nationale radio en tv in Burundi. Hij wilde maar even blijven maar was zo geboeid door het gebeuren en het thema, dat hij de hele middag bleef. dat belooft morgen een mooie uitzending. We gaan door op weg naar onze toekomstdroom: een grote tambourschool.
Morgen verder,
Caroline, secretaris RfR
 
Weblog #21
29 maart 2008
In het Musée Vivant vond vandaag het concours plaats tussen 8 lesplaatsen met de groepen met de gevorderden, veelal pubers/ jongeren. Een feestelijk spektakel, iedereen zeer opgewonden. Een jury met drie ervaren tambourinaires + de directeur van het ministerie van cultuur. Félix als ceremoniemeester en presentator. Zo'n officieel tintje heeft het project nog niet gehad, maar het blijkt een enorme stimulans voor alle groepen. Een echte hoofdprijs is er niet. Iedereen krijgt vandaag na afloop een prachtig T-shirt met tambourinaires er op + logo Rhythm for Revival, groot in kleur + subsidiënten en het thema van het project/ concours: 'Tambour pour La Paix, Tambour contre le SIDA'. Na afloop worden alle kinderen weer begeleid naar hun wijk (die soms veraf ligt), samen hebben ze dan een kleine oude stadsbus. En daar aangekomen krijgen ze ieder twee fanta. De tribune zat vol, het publiek was enthousiast, incl de directeur van het Ministerie van Cultuur. Nu maar hopen dat de verzoeken om steun bij het ministerie hun vruchten zullen afwerpen, want dat is absoluut nodig voor een solide toekomst.
Morgen verder met concours beginners, Caroline secretaris RfR
 
Weblog #20
28 maart 2008
Het leven is hier vermoeiender dan thuis. Ander klimaat, de hele dag een andere taal dan je moedertaal spreken en alles wat je plant duurt langer dan gepland. Dat is even wennen. Het is zeker geen onwil, maar als men op weg naar jou iemand tegen komt, dan kan dat een belangrijke ontmoeting zijn, en worden er andere prioriteiten gesteld. Het sociale contact is erg belangrijk. Men praat heel veel, men communiceert voortdurend mondeling, of je iemand nu wel of niet kent. Het is een heel schouwspel. iha zijn de Burundezen een warm volk dat elkaar uitvoerig begroet. Er wordt ook veel op elkaar gelet. Ondanks dat Bujumbura een miljoenenstad lijkt te zijn, is het toch maar een klein wereldje, waar bijv de beter opgeleiden elkaar allemaal kennen. Ja er wordt goed op je gelet (en over je gepraat). Vanmorgen kwam ik bij het ontbijt. Twee obers na elkaar: Madame u heeft vandaag niet gezwommen, anders altijd. Klopt! Het is gevaarlijk met onweer hier vlak boven in het water te gaan. In het hotel zijn tientallen mensen aan het werk. Elke groep medewerkers heeft zijn eigen kleur en daaraan kun je de hierarchie zien. Rood zijn de mensen die de hele dag de tuin bij moeten houden. Dat gebeurt zeer miniscuul, voorovergebogen met een zelfgemaakte rieten handbezem. Elk blaadje wordt weggehaald. Gisteren kreeg ik door een stommiteit het slot van mijn koffer niet meer open. Er waren wel 7 mensen om te helpen met de ijzerzaag. Maar de jongen uit de tuin die het meest had geholpen kreeg na afloop een fooitje van me ( ongeveer 60 eurocent, voor hem heel veel). Vandaag bleef hij opvallend lang het gazon voor mijn kamer vegen met zijn bezempje! Morgen verder, morgen concours, Caroline, secretaris RfR
 
Weblog #19
27 maart 2008
Vóór mijn terugkeer moet de verslaglegging van beide projecten, financieel en secretarieel (incl evaluaties) helemaal in orde zijn. Een deels taaie klus, maar het moet af. Dan merk je ook, dat je niet alles op een presenteerblaadje krijgt aangedragen. Maar de leergierigheid is groot, dus samen achter de computer, tussen de ordners en in excel. Capacity building kan hier geen kwaad, sterker nog, ze vragen er zelf om!
Gisteren zijn in de kamers naast mij veel lawaaierige mannen gearriveerd, zo te horen Russen. Ze eten, drinken en roken erg veel, praten keihard tot laat op de avond, en laten met hun gesnurk het hotel op zijn grondvesten trillen. Vanmorgen kwamen zij in uniform naar buiten. Wat doen ze hier dan? Bijkomen van een vredesmissie? Ik weet het niet, maar word wel nieuwsgierig.
morgen verder, Caroline secretaris RfR
 
Weblog #18
26 maart 2008
Gisteravond viel alsmaar de stroom uit, terwijl ik de chauffeur Yahtzee leerde spelen. Vanochtend zonovergoten in een hotel ontwaakt met een paradijselijke tuin. Nog geen 3 km van de tweede stad van Burundi, Gitega, overbevolkt en erg arm, een bizar contrast.
Terug in Bujumbura wacht ons weer werk: Verder met het uitnodigen en enthousiast maken van bedrijven voor het project. De docenten zijn al gespannen voor het concours. Ze krijgen eigen verantwoordelijkheid mbt vervoer van de kinderen vanuit hun wijk naar het centrum en het verzorgen van limonade voor hun eigen leerlingen. Dat is wat Félix altijd benadrukt: het is niet jullie rijkdom waarnaar wij moeten kjken, het is jullie organisatievermogen.Ik begin het steeds beter te begrijpen. Het kost ze echt moeite om iets op touw te zetten. Maar ze geven de moed niet op. Echter de telefoon van de coördinator gaat soms elke twee minuten! Radio Cultuur Burundi wil een interview met mij. Zolang het in het Frans kan, is natuurlijk alles best. Een andere radiozender biedt zendtijd aan voor 200 francs per seconde. De tambours zijn geschokt. Ik probeer uit te leggen dat het waarschijnlijk om reclame gaat en dat je dan in een minuut heel veel kunt zeggen.
(voor 8 euro), dus als het nog uit het budget kan? Een goede PR toch!
morgen verder, Caroline Secretaris RfR
 
Weblog #17: Ruyigi
25 maart 2008
Een lange rit over zeer slechte wegen brengt ons in Ruyigi, aan de grens met Tanzania. In het najaar vertelde ik al over de indrukwekkende Madame Maggy. Behalve het dorp dat zij heeft opgezet, is nu op haar terrein een supermodern ziekenhuis gerealiseerd, net klaar. (www.maison-des-anges.org) We stappen 'even' uit om een kijkje te nemen. Twee uur later kunnen we pas onze reis vervolgen. We worden door een jonge arts meteen naar de directeur verwezen en wie schetst mijn verbazing: we kennen elkaar al. Hij was in april 2007 bij Madame Maggy op bezoek, toen ik daar op de bonnefooi langs kwam. Op dat moment kwam hij (een zeer hooggeplaatste militair uit Guinee) uitrusten van een zware missie in Afghanistan. Naar nu blijkt is toen het idee ontstaan om hem te vragen als directeur. Ik vermoed dat hij met pensioen is. Hij vertelt dat hij zelf zijn eerste vrouw en derde kind bij de bevalling heeft verloren. En dat als hij via dit centrum ook maar twee kinderen en moeders kan redden, hij al het gevoel heeft iets terug te hebben kunnen doen, ook voor zijn eigen verwerking. Toen ik hem zo achter zijn bureau zag, dacht ik: jij zult hier dan wel tot de rijken behoren. Niets is minder waar, hij doet dit als vrijwilliger. We krijgen een zeer gedetailleerde rondleiding, waarbij hij iedereen die we tegen komen, iets laat vertellen over zijn eigen vakgebied en de spullen die er zijn. het laboratorium wordt bijna 'gespeld', aandoenlijk haast, maar wat een fantastisch project. Veel aandacht krijgt ook de nutritionist: blijkbaar geven veel moeders erg eenzijdige voeding. Ze komen dan en zeggen: de baby is lekker mollig, er is toch niets aan de hand. Maar dan blijkt dat ze maanden lang alleen Maniok hebben gegeven en geen groente, fruit, waarvan in dit land een enorme variëteit aanwezig is. Tout pousse ici, oftewel alles groeit hier. Het is dus de onwetendheid, die hier parten speelt. Achter de architectuur van Hopital Rema zit een duidelijke visie: als je ziek bent, moet je niet net als in Europa alsmaar tussen 4 muren liggen, nee, je hebt behoefte aan licht, lucht en ruimte en je moet als dat kan zoveel mogelijk naar buiten. Er wordt nu door de weeskinderen van Maison Shalom een tuin aangelegd. We kunnen nog net met schemer Gitega bereiken (anders wordt het te gevaarlijk) en zoeken daar een hotel.
Morgen verder, Caroline secretaris RfR
 
Weblog #16
25 maart 2008
Vandaag naar het binnenland. Maar eerst nog wat brieven voor de 'VIP's' de deur uit. Tussen mijn hotel en de stad ligt een gigantisch terrein van de BINUB, de vredesmacht van Burundi, die ressorteert onder de UN. Het oppervlak beslaat wel de helft van Nijmegen! En alles is omgeven door muren met duizenden meters rollen prikkeldraad erop. Ik had nooit gedacht dit terrein ooit te betreden, maar bij de uitnodigingen zitten twee mensen van de BINUB die ik vorige keer heb leren kennen, een Belg en een vrouw uit Peru.We worden driemaal van ingang A naar F , naar E en weer naar F gestuurd (dank aan onze trouwe chauffeur), maar dan mogen we binnen. Alles door de scan, net als op het vliegveld, dan nog door de metaaldetector. Twee enveloppen afgeven!!! Daarna worden we geregistreerd en duurt het nog 40 minuten voordat we weer naar buiten mogen (al mijn antecedenten zijn onderzocht??). Het geeft mij even een kijkje op het terrein: barakken en echte huizen en heel veel sjieke four-wheel-drives. Bij het afleveren van onze enveloppen zijn 7 mensen betrokken. En op dat moment, maar ook later in het binnenland,vraag ik mij af of er niet veel meer mensen ingezet kunnen worden voor de wederopbouw van het land. De wegen in Bujumbura en in het Oosten, richting Tanzania, zijn uitermate slecht. Er is nog zoveel te doen voor de arme lokale bevolking in het binnenland! Ik weet vanuit mijn achtergrond natuurlijk helemaal niets van vredesoperaties, maar hierover heb ik geen goed gevoel. Ik vraag het aan de Burundezen om mij heen, zonder hen mijn mening te geven, wat ze van de BINUB vinden, en zij zijn het met mij eens. Natuurlijk is een aantal nodig voor de veiligheid in dit land, maar is wederopbouw niet een van de grootste bijdragen aan vrede en veiligheid?
We trekken naar het binnenland, waar we nog regelmatig gecontroleerd worden. We passeren nog even het gebouw waar een afedeling van de Nederlandse Ambassade uit Kigali (Rwanda) zetelt. Wat een super de luxe gebouw. Ook de EU-commissie voor Burundi zetelt hier. Burundese gebouwen (of het nu hotels, scholen, of ministeries ijn) zijn altijd aan een kant open. Dat geeft veel lucht en ruimte. Dit gebouw lijkt op een modern NL-bank-gebouw. Helemaal dicht en airco alom. We worden weer uitgebreid gescand bij de ingang. Het kost een uur om een enveloppe af te geven, bij het secretariaat.
Morgen meer over het indrukwekkende bezoek aan Ruyigi!
Caroline, secretaris RfR
 
Weblog #15
24 maart 2008
In NL is het nu Tweede Paasdag, maar dat kennen ze hier niet. Evenmin kennen ze de termen netwerken en sponsoring; de vraag is of dat erg is??? Maar goed, we stellen een aantal brieven samen, waarmee we 'belangrijke' mensen van ambassades, bedrijven, ministeries willen uitnodigen. Voor de bedrijven zit er ook een bescheiden verzoek om sponsoring bij. Het afgeven van brieven kost hier immens veel tijd. Het is helemaal niet mijn taak, maar het wel goed om te zien hoe hier de dingen in hun werk gaan.Kopieën zijn naar verhouding veel te duur (duurder dan bij ons).
Dankzij wat extra sponsorgeld, kunnen er voor alle deelnemende kinderen T-shirts aangeschaft worden. De man van het bedrijfje dat ze gaat maken is helemaal verguld met deze opdracht. Hij belooft de hele verzameling in twee dagen klaar te hebben, een immens werk! Bij een aantal internationale organisaties vangen we bot met de brieven: ze vieren Tweede Paasdag. Op het strand maak ik een wandeling, vlak bij hotel, en bij een prachtige vissersboot kan ik het niet laten om een plaatje te schieten. Prompt heb ik drie mensen om mij heen (waar komen ze opeens vandaan?) waarvan een het woord doet. Hij is arm en heeft honger en ik fotografeer zijn boot.Dat is niet zo erg, maar of ik een beetje geld heb, want hij heeft zo'n honger? Tja dan moet je wat en ben je blij, dat je wat klein geld bij je hebt. Ik vraag of ik nog een foto mag maken met hem in de boot, dat vindt hij geweldig, want nu kan hij weer eten. Opeens staan er nog twee mensen voor mij. Die blijken onder de rand van de boot in een zeil gerold te hebben gelegen, erg verrassend.
morgen verder, Caroline, secretaris RfR
 
Weblog #14
23 maart 2008
In het Musée Vivant, het openluchtmuseum van Bujumbura, vindt elke zondagochtend de training van het docententeam (zeg maar A-team) plaats. Vandaag houden ze ook een réunion ter voorbereiding van het concours, za en zo 29 en 30 maart, waaraan alle lesplaatsen deelnemen. Het wordt een heel lang overleg (ruim 2,5 uur). Wij zouden van te voren een mail sturen en daarna in 20 min de knoop dorhakken, maar dit heeft wel wat. Alle ideeën en evt bezwaren worden uitgewisseld.Concours is goed voorbereid.
 
Weblog #13
22 maart 2008
Veel gasten zijn er niet in het hotel. Ik begroet iedereen, die ik ontmoet, met Bonjour, madame/ monsieur. Maar er zijn verschillende blanken die mij aankijken alsof ik van een andere planeet kom. Raar toch, als je hier bezig bent, kun je toch minstens groeten, of liever meer. Het lijkt alsof er veel mensen op een eilandje zitten te werken. Vóór mijn vorige reis zocht ik via email ook contact met mensen waarvan ik wist dat ze hier aan het werk waren, om te vragen om een ontmoeting/ uitwisselen van ervaringen. Maar de reacties waren zeer mager. Volhouden maar. Als je in Frankrijk op een (volgens jou) zeer uniek plekje terecht bent gekomen, maak je ook wel mee dat andere Nederlanders niet groeten. Oh nee, ik ben geen toerist, die ander wel. Waar het hier uit voort komt weet ik nog niet.Maar we richten ons op belangrijker zaken. Ik had mij voorgenomen het Paasweekend 'vrij' te houden, dwz mensen ontmoeten en niet teveel druk op de ketel. Het loopt totaal anders.We hebben met onze stichting RfR vlak voor Pasen een erg leuke uitnodiging ontvangen voor de grote Afrikadag op 19 april in Den Haag. www.afrikadag.nl Daar worden door NCDO 5 projecten voorgedragen die van te voren genomineerd zijn. En daar zitten wij bij. Je kunt daar een soort publieksprijs winnen. Maar belangrijk is vooral dat je er een stand hebt waar alle bezoekers kennis kunnen maken met jouw project. Dus dat kost weer een hoop geregel om van hieruit de zaken via Internet bijtijds te versturen (voor 25 maart!!). Maar het is een super-uitnodiging!
Ik weet dat ik voor eerste Paasdag ben uitgenodigd voor een ceremonie ter ere van het opheffen van de rouwperiode voor een oud-oom van Félix. Deze oom is maar liefst 92 jaar geworden. En het staat niet ter discussie: daar hoor ik bij. Tja zulke bijzondere gewoontes wil je wel bijwonen. Maar wie schetst mijn verbazing, op zaterdag 11 u gaat de telefoon: hallo Caroline, ik ben hier met mijn vrouw en (pasgeboren) baby en we halen je op pour la fete d'enlever le deuil, het opheffen van de rouw. Oeps, dat was toch morgen? Nee, morgen is het in de plaats waar hij vandaan komt, Ruyigi, aan de grens met Tanzania, maar vandaag is het voor de mensen uit Bujumbura. Ik bewonder de baby van Félix en Martine, die nu al lacht bij mij op schoot, (ze heet Iteriteka, geschenk van God) en we gaan naar de ceremonie.De baby (5 weken) gaat mee met haar 'Bonne', een soort Nanny, die de eerste jaren inwoont bij de ouders en alsmaar klaar staat om het kind aan te kleden/ te wassen etc. Het zijn vaak zeer arme meisjes uit het binnenland, die zo kost en inwoning hebben en nog een beetje inkomen.Ik vraag mij af hoe je zo iemand vindt, maar dat gaat via via, de Bonnes weten altijd wel weer een andere Bonne in het binnenland. Mooi systeem.De ceremonie is erg indrukwekkend. Deze 92 jarige oud-onderwijzer bracht zijn jaren door in Ruyigi, helemaal in het oosten. Misschien is hij een paar keer in Bujumbura geweest. De belangstelling is overweldigend. Maw, de familie en vrienden van de familie (kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen), die in Bujumbura wonen, zijn alom aanwezig hier + vrienden die de man nooit gekend hebben. Het lijkt wel een heiligverklaring. Maar dat betekent dus dat oudere mensen op een voetstuk staan en veel respect genieten. De volgende dag vindt een zelfde ceremonie plaats in zijn geboorteplaats Ruyigi.
Bij de katholieken in Burundi begraaft men de overledene na een à twee dagen. Dit hangt samen met de warmte en het gebrek aan geld voor een mortuarium. Na een week heft men de officiële rouw op, dwz, alle buren, vrienden en familieleden, die het werk een week hebben stilgelegd, gaan na de ceremonie weer aan het werk. En na een jaar volgt nog eens een ceremonie ter opheffing van de rouw.
Morgen verder, Caroline, secretaris RfR
 
Weblog #12
21 maart 2008
Bij zonsopkomst landen we in Kenya. Rechts in het westen is het nog helemaal donker, links de mooiste luchten ooit. De beelden die iedereen kent van Out of Africa e.a. bestaan echt! Verder is het heel onwerkelijk om na 7,5 uur alweer zo'n 7.500 km verderop te zijn, in een land waarvan je in korte tijd zoveel ellende hebt gezien. Kenyanen in het vliegtuig en op de luchthaven zijn altijd erg gastvrij en behulpzaam. Als je de weg vraagt heb je wel kans dat je er voorlopig vijf achter je aan krijgt. Dus je zoekt al gauw door, zonder hulp, zo gaat dat. In de wachtruimte voor de gezamenlijke vlucht naar Burundi en Rwanda is het erg benauwd en warm, zeker 40 graden. Pas op het laatst kunnen we in het vliegtuig. Ondertussen kijk je toch om je heen: wie zou er nou naar Burundi gaan en wie naar Rwanda. De meerderheid gaat naar Rwanda.En wat zouden de weinige blanke reizigers in Burundi gaan doen? Na 1,5 vliegen landen we in Bujumbura, de hoofdstad van Burundi. Tijdens de landing zien we een prachtig panorama van dit ongelooflijk mooie maar verpauperde land. En terwijl je thuis nog wel eens de moed in de schoenen zakt, omdat het zoveel werk is, dat je soms niet weet waar te beginnen, overvalt je tijdens de landing toch weer het gevoel van: Hier doen we het voor!!!
Na aankomst vlieg ik , erg on- Afrikaans, naar de balie, want ik weet dat het regelen van een visum erg lang kan duren. Ik ben de eerste, dus het valt mee. Daarna ruim een uur wachten op projectleider Félix, die in het onderwijs werkzaam is en vanaf vanmiddag vrij heeft. Tot nu toe ben ik altijd meteen naar buiten gegaan, de taxi in. Nu ben ik voor het eerst alleen op deze luchthaven, best leuk, even mensen kijken. En alle blanken uit het vliegtuig blijken opgehaald te worden door vrienden/ familie/ collega's (te zien aan de wijze van begroeten). Niemand komt zomaar aan op eigen houtje. Ik heb nog geen Burundees geld en ook geen telefoonkaart (KPN en Vodaphone werken wel in Uganda, Kenya en Rwanda, maar niet in Burundi), dus nu maar hopen dat alles goed gaat, wnat dat zijn zaken die je beter samen met een Burundees in de stad kunt regelen. Maar het vliegen maakt dorstig. Ik heb 5 euro en vraag een flesje water. Het wordt dankbaar aangenomen zonder wisselgeld. Ik vraag hoeveel het kost? 1.000 Burundi francs (dat is ongeveer 70 cent). Tja, wat te doen, je gunt haar best 5 euro, ze is armer dan jij. Maar ze is hier nog lang niet de armste, dus als ik hier aan begin is het hek van de dam. Nu heb ik een vreselijke hekel aan afdingen dus ik pak het maar een beetje speels aan. Madame: heeft u nog francs voor mij? Nee, maar wil Madame koekjes, heerlijk, met chocola? Nee Madame wil geen koekjes, madame wil wisselgeld. De koekjes worden nog vijfmaal aangeprezen en uiteindelijk red ik het met drie flesjes water. Allebei tevreden! Poeh, blij dat ik dit niet alsmaar hoef te doen! Ik krijg veel aandacht van prachtige Burundese kleine kindertjes: ze roepen Madame Mzungu. Ze krijgen van hun moeder ingefluisterd: Bonjour Madame, Comment ca va. En het komt er vlekkeloos uit. Geen doorsnee Burundees gezin waarschijnlijk. Dan arriveren Félix en onze 'vaste' chauffeur Jean-Marie, die mij hartelijk begroet. Het is een van de rustigere jongens achter het stuur. In april 2007 heb ik aangegeven, dat hij mij wel een goeie leek. En hij vindt het geweldig interessant om ons rond te rijden, kijkt ook mee naar het trommelen. En dankzij zijn toegewijde houding verdient hij waarschijnlijk meer dan de gemiddelde chauffeur. Niet omdat hij meer vraagt per rit, dat zou de projectleider nooit accepteren. Maar hij wordt natuurlijk veel gevraagd als ik er ben.We regelen nog wat standaardzaken zoals hotel, geld, telefoonkaart, water.
Morgen verder, Caroline, secretaris RfR
 
Weblog #11
20 maart 2008
Schiphol taxi komt erg vroeg. Ik vraag nog twee minuten, maar de man wordt wat stekelig. Het komt dan bij je op om te vragen: gaat u mee naar Afrika, maar dat doe ik toch maar niet. Onderweg krijg ik goed gezelschap van een Kenyaan, die zich gedurende 10 dagen heeft verdiept in het watermanagement, in Wageningen. Het is erg grijs weer, steeds meer neerslag, met bakken de lucht uit en hij roept: Oh, wat hebben jullie heerlijk veel water! Onze enige overeenkomst op dat moment is, dat we allebei naar Nairobi vliegen, hij woont er, ik voor een overstap. We hebben het even over de onrust in Kenya, hij spreekt zijn afschuw uit over de verbrande huizen; en natuurlijk is het slecht voor het toerisme in een land wat normaliter behoorlijk populair is bij de Afrikagangers.Wanneer we na een paar uur files de wondere wereld van Schiphol betreden gaat ieder zijns weegs. En in een vliegtuig met ruim 450 passagiers is het niet vanzelfsprekend dat je elkaar weer tegenkomt.De reis verloopt voorspoedig, naar (weers)-omstandigheden. De gezagvoerder is wel zo slim om ons te attenderen op het ruige weer in Europa en op het feit dat het enige turbulentie kan geven! Maar don't worry, voegt hij er meteen aan toe. We landen ruim op tijd in Nairobi, waar het buiten heerlijk is, maar binnen bloedjeheet, zeer beauwd.
Morgen verder, Caroline, secretaris RfR
 
Admin login