Nederlands  Engels
Weblog
Archief 2013
Archief 2009
Archief 2008
Archief 2007


Demo Burundi Drums
YouTube filmpje

Slagerij van Kampen en Rhythm for Revival
YouTube filmpje

Afrikadag
YouTube filmpje



Weblog - Archief 2009
Weblog #52
21 april 2009
Vanmiddag vertrek ik weer. Nog wat laatste administratie doen en de puntjes opde i voor de brief van Unicef. Gisteravond op bezoek geweest bij kennis uit nederland, waarover ik zaterdag vertelde. Heerlijk gegeten uit de Burundese keuken. Want hier uit het meer komen de lekkerste vissen, Sangala, Capitain, Mukelele. We wisselen wat ervaringen uit en ik ik kom er achter dat het ijdele hoop is om te verwachten dat de organisatie met vrijwilligers versterkt wordt. Dat is hier heel ongewoon. Een klein bedragje ter stimulering hoort er echt bij! Ik begon het te merken, maar het is altijd goed dit door een ander bevestigd te zien. We moeten zeer bijtijds weer naar mijn hotel ivm de veiligheid. Maandag is er hier vlakbij nog een blanke man overvallen, om 18.30u. Vaak proberen ze je auto tot stilstand te brengen en dan je telefoon en geld afhandig te maken (of erger). Maar we komen goed aan.
Dan een reis van 26 uur via Kigali, Addis Ababa, Frankfurt, Brussel, Breda-Prinsenbeek, Breda en Nijmegen. Het ergste is dat ik van Addis Ababa naar Frankfurt (ruim 7 uur) naast een ongelofelijk dikke man zit. Hij neemt ruim anderhalve stoel in. De armsteunen moeten omhoog anders past hij er niet tussen. Het was al krap bij Ethiopian Airlines, maar dit is niet vol te houden. Hij maakt geen excuus als hij mij volledig richting gangpad plet. Ik ga mij beklagen bij de stewardessen. Dit gaat niet, ik kan niet eten, niet drinken, niet slapen, het is om claustrofobie van te krijgen. Er blijkt geen stoel meer over waar hij heen kan (ik dacht toch in de bussiness-class een stoel te hebben gezien?). nee er is geen oplossing. Nou dan wil ik graag een tijdje hier op jullie klapstoeltje zitten. Nou ok, voor even dan. Staan, zitten opklapstoel, lopen, wat moet je anders? Een meisje uit Kroatië, ook vanuit Burndi reizend, met wie ik onderweg in contact ben gekomen, komt kijken hoe het met mij gaat. Als we even praten, wrdt et personeel geirriteerd dat dit niet de bedoeling is. We moeten weer terug naar onze plek. Daarna is het afzien en scheefhangen. Ik neem mij voor om tegen die heer te zeggen dat hij de volgende keer maar twee kaartjes moet kopen met zijn 200 kilo, maar laat het toch maar. Kortom een slopende reis, maar een uitstekend verblijf in Burundi gehad. Het blijft een kwestie van lange adem en…. Volhouden.
Caroline Westgeest, secretaris Stichting Rhythm for Revival
 
Weblog #51
20 april 2009
Laatste dag en nog heel veel bezoeken af te leggen. We beginnen bij Unesco, want de doelen van het project moeten daar weerklank vinden, hoop je. Dan naar het Ministerie van Cultuur. Daar is al een paar keer beloofd dat er een bijdrage voor het concours zou komen, maar alle brieven met aanvragen daartoe blijven onbeantwoord liggen. We worden te woord gestaan door de directeur (valt onder de Directeur-Général en die weer onder de minister), maar het is slappe hap en herhaling van zetten. Ja zo’n klein (!) project dat doen we liever niet, we hebben liever dat jullie met osn samen een nationaal of regionaal concours (Grote Merengebied) organiseren, dat zou grande chose zijn. Uit beleefdheid antwoordt Félix dat dat een goed idee is. Maar ik besluit om toch wat meer tegengas te geven: prachtig idee zo’n concours, maar weet wel dat de subsidie- en donateursgelden vanuit nederland daar niet toe kunnen worden aangewend. Dat valt niet te verantwoorden. Wi steunen het project van de tambours, omdat zij zich met ontwikkeling van de jeugd bezighouden en omdat het zo’n mooie combinatie is van vrede, gezondheid en cultuur, waarbij de cultuur centraal staat. Bovendien is het niet meer klein te noemen na het opleiden van 2.000 kinderen. Danis het even stil. Het is duidelijk dat dit wederom een vergeefse missie is. Daarna discussie met Félix, die het wel me mij eens is en aangeeft dat hij heel sterk het gevoel heeft dat mensen zoals deze directeur eigenlijk een beetje bang zijn van iemand met zoveel succes. Het ministerie spreekt al jaren over een te organiseren concours, maar ze krijgen nog geen trommel van de grond. Bovendien is algemeen bekend dat jaloezie in Burundi een volksziekte is; zo benoemen zj het zelf. Ik heb zin om dat Ministerie voortaan maar inks te laten liggen, maar tegelikertijd wordt er in NL wel verwacht dat er hier ook geld los komt. Op naar Unicef, want daar hadden we in oktober een hoopgevend overleg. Daarna is er uitgebreide brief met projectbeschrijving heengegaan, maar Félix heeft nog geen reactie. Bij de ingang worden we zeer streng gecontroleerd, paspoort inleveren, mijn hele rugzak gaat op de kop en ik moet twee maal door de wapendetector. Tjonge, als het werk binnen dit kantor even grondig is als er buiten, dan valt er nog heel wat te verwachten. Niets is minder waar. Onze contactpersoon geeft aan de brief al lang geleden te hebben doorgegeven aan degene die erover gaat, maar die blijkt niets ontvangen te hebben. Zij heeft gelukkig even tijd voor ons. Het is een Portugese die zeer rap Frans spreekt. Zij is verantwoordelijk voor de Aidspreventie in heel Burundi en heeft zeker oren naar het tambourproject, want het is duidelijk dat Félix echt in de wijken komt dichtbj de eiegn woonplek, en dat hi daarmee veel mensen bereikt die door groetere organisaties niet bezocht worden. Dus zij ziet wel wat in een eventuele samenwerking. Ook op het gebied van de demobilisatie van kindsoldaten. Prachtig als je ze meteen kunt laten trommelen! Maar: als jullie van ons financiële ondersteuning wllen, had je eerder moeten zijn, in november/ december. Maar mevrouw, wij zaten hier in oktober al? Oeps, dat wist ik niet, wat vervelend. Hoe kan het dat ik jullie brieven niet heb gehad. Wij gaan naar de receptioniste die ook over de interne post gaat. Nee kan niet, bij mij raakt nooit iets kwijt. Ik noem de datum van de brief en ja hoor: staat wel in het schrift, is gepasseerd. Dan geeft zij toe dat zij eigenhandig heeft besloten om hem niet door te sturen, omdat Unicef niets met trommels heeft… Poeh, poeh, wat een vermoeiend land. Maar goed, toch hoop dat er iets moois uit kan groeien. Meteen naar hotel om een nieuwe brief + beschrijving te maken, aangepast aan de nieuwe situatie, met de mooie slagzin ‘Laissez les armes, prenez les baguettes’. Baguettes kan stokbrood betekenen, maar in Burundi zijn het de trommelstokken. Mijn aanwezigheid blijkt toch belangrijk, want als Félix als Burundees alleen komt, gaan er minder deuren open of denken zij eerder dat het een charlatan is oid.
 
Weblog #50
19 april 2009
Bij het ontbijt hoor ik dat de oud-vice-président, die tevens eigenaar is van ons hotel in Lutana en nu directeur van Radio-Culture er ook is. Ik wil erop afstappen, maar dat wordt mij ontraden. Waarom dan? Nou misschien is hij niet aardig of arrogant tegen je. Ik ga op de man af en maak hem complimenten voor de goede ontvangst dor zijn personeel in Lutana. Zijn ogen rollen er bijna uit van verbazing. Maar hij vindt het geweldig. Na een korte voorstelronde met zijn tafelgenoot vertel ik dat ik ook een interessante ontmoeting heb gehad met een van zijn employees, Jerome. Dan is hij helemaal met stomheid geslagen, maar hij moet er ook erg om lachen. Een totaal onbekende Nederlandse vrouw weet wie jij bent en wat je doet op twee plaatsen in het land, ver van elkaar gelegen. Hij ziet er de humor wel van in en er wordt op zijn Burundees smakelijk om gelachen. Ik vertel over de radio-opname bij het concours en over het project. Tja, want je moet blijven netwerken en het overal rondbazuinen, want je weet maar nooit.
’s Middags hoor ik op een draagbaar radiootje het interview van gisteren. Het wordt vrijwel in zijn geheel uitgezonden. Mijn gedeelte helemaal. Het is wel een bijzonder historisch moment om jezelf terug te horen op de Burundese radio.
Nog even richting stad om naar een ander hotel te kijken. Maar dat lijkt niet beter dan het mijne. Ik zit hier prachtig aan het meer, ‘s avonds lekker fris, maar de service is wat minder aan het worden. ’s Ochtends vaak koude douche, grootste deel van de tijd geen Internet. En je zou zeggen, dat zijn peanuts in zo’n land, maar ze vragen wel Europese prijzen en maken veel reclame met hun geweldige voorzieningen. ‘o madame, douche koud? Ik stuur technicien’. Ja maar het heeft geen zin om iemand naar mijn kamer te sturen, het zit in het systeem. Maar goed, er komt iemand in blauwe overall, draait kraan open en zegt: ‘koud, u heeft gelijk, madame’. Ja en nu? ‘Ik zal technicien-collega bellen’. Ook die komt (rode overall, hoger in de rang) en het hele ritueel herhaalt zich, ik kan mijn ogen niet geloven. En nu? ‘Wij zullen receptie bellen’. Daar ben ik al een week lang twee maal per dag geweest. Receptie zegt: ‘zonne-collectoren werken niet, het heeft gisteren geregend’. Jullie kunnen mij wat, grote onzin. Op dat moment komt het hoofd facilitaire dienst langs. Toevallig ken ik hem,omdat hij middelbare schoolvriend van Félix is en hij altijd aan mij vraagt hoe het gaat. Hij weet nergens van en wordt furieus als blijkt dat ik al een week aan de bel trek. Er ontstaat een forse woordenwisseling in het Kirundi. ’s Avonds komt er bijna kokend water uit de douche….
 
Weblog #49
18 april 2009
Op zaterdagochtend zoals altijd de verordening van de Travaux communautaires, dus tot 10.30u kun je niet weg met een auto. Ik zit zo’n 6 km van het centrum vandaan, lopen is (hier) geen optie. Vandaag ga ik op de kofie bij een Nederlandse kennis die zich als militair leiding geeft aan de professionalisering van leger en politie. Een enorme operatie die vanuit Nederland gesteund wordt. Minister Koenders heeft samen met Burundi een contract voor 8 jaar getekend! Het gaat o.a. om betere bewustwording van de mensenrechten, zeker ook van vrouwen en kinderen, demobilisatie en herinrichting kazernes. Verbeteren van de veiligheid is voorwaarde voor de ontwikkeling van een land. Precies om 10.30u gaan we op weg, stipter op tijd dan ooit. Maar ver komen wij niet. Bij het verlaten van de parkeerplaats van het hotel maakt de auto een raar geluid. Met de 4 klapbanden van de vorige reis nog vers in het geheugen roep ik: onmiddellijk stoppen! Non, non, la voiture est un peu malade. En ik zeg: helemaal niet, dit is ernstig, stoppen, NU! Maar dan is het al te laat. De auto staat met een KRAK stil op de weg. Het linkervoorwiel staat diagonaal naar buiten, nog net onder de auto. Een paar meter achter ons liggen 4 bouten op de weg… het heeft wenig zin om te roepen dat ik gelijk had. Dit ziet er ernstig uit. Gelukkig hadden we vrijwel geen snelheid. Binnen een paar seconden zijn er een paar jongens om te helpen. Waar ze vandaan komen weet ik niet, alsof ze erop zitten te wachten. Maar ze zijn verdomde handig, brengen zelfs de krik in model (die mist een paar hoeken. Als het wiel er weer onder zit, wijs ik op de verbogen carosserie rondom de wielkas en waarscuw dat het zo vervormd is, dat ie de band gaat raken in de bocht. Oh nee madame, dat kan niet, pas de soucis. We gaan 1,5 ur later weer op weg, maar ik heb mijn afspraak moeten uitstellen naar maandag. Ik vraag om heel langzaam te rijden, want ik hoor nog steeds een raar geluid. Op mijn zeer dwingende aandringen stoppen we bij een garage. Daar wordt geconstateerd dat de band zo is afgesleten dat er een nieuwe moet komen. Félix springt achterop een motortaxi en ik krijg in de garage een stoel aangeboden, vlak naast de ‘brug’. Nieuwe band zit er snel op. Ik geef nog een keer aan om goed te kijken of ie niet wordt geraakt door de verbogen carrosserie. Met tegenzin wordt de auto op de brug gereden. Nee madame, onmogelijk. (twee dagen later onvang ik bericht dat Madame gelijk had, maar dat de auto weer genezen is). Omdat mijn afspraak niet doorgaat, wil ik de tijd nuttig besteden met dingen die mog moeten. Bij de Librairie St Paul hebben ze leuk houtsnijwerk, boeken, kaarten, mooie bedrukte doeken voor aan de muur. Ik koop een kerstgroep (voor € 3,-). Verder nog even op jacht naar koffie e thee, want dat bevalt goed in NL. En de school in Nijmegen organiseert nog een markt waar we het kunnen verkopen. Dus er gaat 4 kilo mee. ’sMiddags heeft Félix een interview met de Franstalige zender Radio-2 (RTNB). Geweldig al die belangstelling voor het project. Bj het concours hadden we TV-1 en radio-culture. Ik maak op mijn gemak foto’s en filmpje van het interview, als ik hoor dat de journalist mij ook wil spreken. Oeps, onvoorbereid even een interview in het Frans, maar hij is zeer tevreden. Ik mail snel naar huis: ik ben morgen op de radio, te beluisteren via internet.
 
Weblog #48
17 april 2009
De volgende dag terug via de Chutes de Karera, schitterende watervallen. Ooit voorzien van mooie picknicktafels en banken. Nu erg vergaan, tgv de oorlog. Een bord geeft nog aan dat Burundezen 2.000 FrBu betalen en buitenlanders 3.000, maar er is geen hond. Als we erna terugkeren naar het eerstvolgende dorp, is er een soort slagboom dicht. Ja hoor we zijn opgemerkt. Voor de doorgang wordt ons een klein bedrag gevraagd, ten goede van de dorpsgemeenschap. Slim van ze. Hopelijk volgen er nog veel bezoekers. Maar de weg is erg slecht; zelfs in een jeep zit je regelmatig met je kop tegen het dak. We vervolgen de terugreis naar Bujumbura via Rutovu, Matana, Mugamba en Ijenda. Een schitterend landschap. Alle heuvels zijn begroeid en groen, in tientallen kleurschakeringen. Ook hier zijn de mensen in het binnenland erg arm, maar het valt mij op dat het er allemaal wat beter uitziet dan tussen Bujumbura, Gitega en Ruyigi. Net iets mooiere hutten/ huisjes en elk landbouwperceeltje is netjes bebouwd. De chauffeur bevestigt dit: deze streek heeft veel minder geleden onder de oorlog dan andere streken in Burundi. In de provincies Gitega en Ruiygi zijn heel veel mensen afgeslacht of levend verbrand. Bovendien zijn daar de bossen verbrand, ofwel door de rebellen ofwel door de regering. Maar inde streek waar we nu zijn, was het blijkbaar ‘rustig’. Ik bezoek een boerenwoning, een soort ronde hut met een rieten dak, met er omheen allemaal kleinere ronde hutjes, met ieder hun functie, vooral voor de opslag van bonen, mais, rijst etc etc.
In Ijenda houden we pauze in een klein paradijsje. Het ligt bovenop een heuvel met een bijna Hollandse bloementuin met o.a. salvia’s, hortensia’s, margrieten. Het is tijdens de weekenden en vooral in juli en augustus erg intrek bij mensen uit de hoofdtad die het zich kunnen permitteren om er even uit te gaan en wat verkoeling hogerop te zoeken. Ook weer zo’n wonderlijk contrast. Als mensen op deze manier van het toerisme kunnen leven, is het natuurlijk geen slechte werkverschaffing, maar de vraag is wie er beter van wordt.
We komen veilig weer terug in Bujumbura, waar warmte, vuile lucht en lawaai weer hard op je afkomen. De chauffeur zegt dat hij het geweldig heeft gevonden, ook dat hij gewoon bij mij aan tafel kon ziten en samen kon praten. Dat maakte hij tot nu toe niet mee. Hij noemt mij de koningin en stelt meteen voor om over twee dagen naar het noorden te reizen, ook prachtig, maar dat bewaar ik voor een volgende reis..
 
Weblog #47
16 april 2009
Met een 4 x 4 + chauffeur het binnenland in, om even weg te zijn uit de grote stad en het hotel. Zonder chauffeur kun je zo’n auto niet huren. We maken een prachtreis, die ik binnenkort nog beter kan illustreren met mijn nieuwe picasa-webalbum met foto’s van dit bezoek aan Burundi.De chauffeur, Hilaire, is een gepensioneerde militair, die heel veel van zijn land weet en met veel plezier erover vertelt, in het Kirundi, dus ik ben wel afhankelijk van vertalingen. We rijden langs de kust van het Lac Tanganyika naar het Zuiden, tot vlak bij de grens met Tanzania, via Rumonge en Saga Nyanza. Dit is een idyllisch plekje, de Cote- d’Azur, maar dan zonder beton. De Fransen zouden jaloers worden. Er is een prachtige sfeervolle uitspanning ingericht op het strand. Heerlijke lunch tussen strand en tropische tuin, betoverend met al die kleuren. Erg raar om hier te zitten met het arme achterland in gedachten. Via Rumonge naar het oosten, Bururi en de Source du Nil. Er zijn heel wat landen die zich de oorsprong van de Nijl toeeigenen, maar vandaag ben ik voor Burundi. Er is een pyramide aangelegd, en er wordt verteld dat die precies tussen het stroomgebied van de Congo en de Nijl ligt. We dalen af en verderop in het dal, komt een buis uit de rotsen. Het wordt aangeprezen als drinkwater, maar dat laat ik aan mij voorbij gaan. Verder is er veel aandacht besteed aan de educatie: je kunt zien door welke landen de Nijl stroomt en welke namen hij overal heeft. Onderweg wil ik graag stoppen om te zien hoe de palmolie en -zeep geproduceerd wordt. Een zeer arbiedsintensief werk, erg warm en vies (zie binnenkort foto’s). We vervolgen onze route naar Rutana. De chauffeur leidt ons naar een hotelletje, waar een kamer ongeveer € 1,50 kost. Eenvoud is niet erg, maar dit is te simpel. (later begrijp ik dat de chauffeur er van uit ging dat hij zelf zijn kamer moest betalen; hij heeft maar een hongerloontje per maand + een zeer kleine onkostenvergoeding). We gaan naar een hele mooie locatie, een hotel dat eigendom is van een oud-vicepresident van Burundi, die uit deze streek afkostig is. Hij is nu directeur van La Radio-Culture- Burundi, de zender die ook bij het concours was. Het terras van het hotel geeft een overweldigend uitzicht, alsof je in de tropische Alpen zit. We zijn de enige gasten en er wordt heerlijk voor ons gekookt.
 
Weblog #46
14 april 2009
Ondertitelen van films kost veel tijd, zeker als het van Kirundi --> Frans --> naar Nederlands moet. En als je moet vragen om heel veel precisie in de timing. ‘Waarom moet dat, ik kan het toch een beetje samenvatten in het Frans?’ Ja maar het is leuker als de tekst verschijnt op het moment dat je iemand ziet spreken. Het gaat om een film die ik bij een vorig bezoek op de trommellesplaats heb gemaakt, waar de arts over Aids komt vertellen. Een zeer instructieve interactieve les, waaraan je goed kunt zien, hoe waardevol het is om het bespreekbaar te maken. Zo’n film is ook handig om aan subsidiegevers te laten zien, die altijd om meetbare resultaten vragen. Die heb ik nog niet, maar als je zo doordringt in de wijken, dicht bij huis en je brengt via de muziek ook andere educatie, dan kan het zijn effect niet missen. Bovendien komt er heel veel ‘publiek’ af op de trommellessen. Maar ik versta (nog) geen Kirundi, dus het moet eerst in het Frans. Monnikenwerk, maar nu is het af. Gelukkig is er een hele aardige filmstudent uit Brussel, die montagewerk en andere klussen voor ons doet. Hij heeft nu ook net een promotiefilmpje voor ons klaar dat volgende week op You-tube komt. Eigenlijk moet hij een keertje mee naar Burundi, want hij maakt prachtige documentaires, wie weet, vinden we daar nog een keer een potje voor. Internet valt deze week erg vaak uit, daarom loop ik helaas achter met de weblog.
 
Weblog #45
13 april 2009
Bij elk bezoek nemen we de financiële administratie door en wordt het project geëvalueerd. Dat kost veel tijd. Je zit ook met veel wisselingen in valuta, wij maken in euro’s over, het komt in dollars aan en wordt in Burundi francs afgegeven. 1 dollar is ruim 1000 FrBu, dus je zit met een hoop nullen. Maar alles is goed bijgehouden, ook de aankoopnota’s en iedereen heeft getekend voor ontvangst van salaris en onkostenvergoeding. In de evaluatie wordt ook meegenomen of docenten/ lesplaatsen minder functioneren, waarom en wat er nodig is ter verbetering.
‘s Middags naar Gatumba, de wijk die het concours heeft gewonnen, zij zijn apetrots.
Docent Gerard is een bevlogen jongen, hij lijkt wel een vader voor ze. Voordat hij docent werd had hij helemaal geen inkomen, hij heeft drie kinderen te verzorgen en zijn vrouw is vorige maand aan malaria overleden. Mij lijkt dat je van dit docentensalaris ook niet kunt rondkomen. Maar wat een gedrevenheid. Dit is een hele arme wijk vlak bij de grens met Congo. Mensen hebben hier geen waterleiding zoals in de stad, er is een centrale plaats. Het lijkt wel of iedereen hier werkeloos is. De hele wijk loopt uit wanneer de training op de trommels plaats vindt. Ik tel wel 300 man publiek. Ik kom om te filmen, want in juli gaan de leerlingen van groep 8 van basisschool de Wingerd in Nijmegen hun afscheidsavond een Burundees tintje geven. Tot die tijd zamelen zij met allerlei acties geld in voor het project. En op de avond zelf zullen zij op echte Burundese trommels spelen onder leiding van Félix in zelf (na-)gemaakte tenues. Om ze een handje te helpen bij de voorbereiding neem ik vandaag in Gatumba een film op met een aantal basisritmes en dansfiguren. Ik bespreek van te voren wat ik wil opnemen, maar oh wat vinden ze dat moeilijk om zo georganiseerd te werken. Ze beginnen telkens als de camera niet aanstaat en doen heel veel moeilijke dingen tegelijk. Totdat ik uitleg dat wij ritmische debielen zijn en dat het stapje voor stapje moet. Dat komt aan! We nemen 5 basale ritmische figuren op met de bijbehorende dans- en springfiguren. Ik mag nog even meetrommelen, dat is raar een grote blanke vrouw die meespeelt. In deze wjk spelen nog geen meisjes; in andere wijken komt het op gang. Maar er wordt wel veel gedanst door de meisjes. Ik heb een zwerm van zo’n 50 kinderen achter mij aan, die mij op de voet volgen. Na de filmopname wil ik even een bezoek brengen aan de enorm grote RK-Kerk, naast de trommellesplaats. Onder luid geroep vliegen alle kinderen achter mij aan, maar ze worden bij de kerkdeuren tegengehouden. Hè hè even rust, maar dat duurt niet lang, want zij staan gewoon te wachten tot ik naar buiten kom. Het is nog een kunst om in de auto te stappen, maar de trommelaars grijpen in en dan worden wij onder luid gejuich uitgezwaaid.
 
Weblog #44
12 april 2009
Eerste Paasdag. Ik heb afgesproken met Félix, Martine en hun dochtertje Iteriteka. Het is echt een familiedagje. We gaan naar het meer. En de families die het zich kunnen permitteren zijn hier ook. Als je het arme achterland vergeet is het allemaal erg idyllisch op het strand aan het Lac Tanganyika, met simpele terrasjes in het gras en eenvoudige speeltuintjes. Je verkijkt je erop als je denkt dat ze allemaal erg rijk zijn. Burundezen zullen zorgen dat zij er goed gekleed uitzien, al hebben ze weinig te makken. Met een lap stof en een kleermaker (op iedere hoek van de straat) kun je de mooiste dingen voor elkaar krijgen. Als Nederlander merk je dat al vaak als je in Frankrijk komt, daar is men veel meer gesteld op er op uitgaan en buiten de deur dineren. Hier in Burundi wil men elkaar op straat ontmoeten en er gaat geen gelegenheid voorbij of er komt een bekende of familie langs. Félix heeft dankzij zijn universitaire verleden en maatschappelijke betrokkenheid een enorme kennissen- en vriendenkring. Overal komen we wel weer bekenden tegen.
Ik hoor dat het concert ter ere van de feestelijke opening van de Nederlandse ambassade gisteren met 7 uur vertraging alsnog heeft plaats gehad en dat het vandaag herhaald wordt, als het weer het toelaat. Saillant detail is dat dit plaats vindt op het plein van de onafhankelijkheid, met monument uit 1962. Toch een beetje cynisch. Stel je eens voor dat je in een land leeft, waar je qua veiligheid en ontwikkeling voortdurend afhankelijk bent van de aanwezigheid van de VN en andere organisaties. Dat kunnen wij ons in NL niet voorstellen.
De regen van gisteren heeft flinke sporen nagelaten. Overal aan het meer staan tuinen, oa van hotels flink onder water en moet men de hele dag pompen om er weer wat van te maken.
Ik hoor dat vanavond de tv-uitzending van het concours plaats vindt, téleévision Burundaise, één kanaal. Ik spoed mij naar de receptie van het hotel, omdat ik op mijn kamer het kanaal niet kan vinden. En het concours + interview met Félix zal in 4 talen worden uitgezonden, tijdens het journaal, op prime-time. De man aan de balie schiet vreselijk in de lach: Madame, dit is de eerste keer dat ik meemaak dat een hotelgast om ons eigen televisiekanaal vraagt. Niemand die er ooit naar vraagt. Maar monsieur, ik kom over 10 minuten op tv en ik wil het zien. Ok, ik stuur de technicien. Nou die rommelt wat en zoekt meer dan een half uur, maar geen Télévision Burundaise. Frustrerend, nu maar hopen dat ze daar de beloofde DVD voor mij maken.
 
Weblog #43
11 april 2009
Vandaag concours tussen alle lesplaatsen aan het einde van het vierde project en feestelijke opening van de Nederlandse Ambassade.
Een taxi gereserveerd bij het hotel. Maar Madame, dan moet u wel met de shuttle, anders hebben we geen toestemming om te rijden vóór 10.30u. Ik meld mij bijtijds en: nee Madame u kunt nu niet weg, want er zijn travaux communautaires. Na 10.30u kunt u vertrekken. Maar jullie hebben toch een shuttle. Ja maar die is in de stad. Ik heb gereserveerd en ik zie jullie shuttle daar staan. Ja dat klopt maar er is geen chauffeur. Ik geloof er niets van en blijf gewoon staan om aan te geven dat ik het niet opgeef. 3 minuten later is er een chauffeur. Samen met Martine, de vrouw van Félix, gaan we naar de ambassade. Op aanvangstijd 11 uur is men daar nog lang niet klaar, het gaat à la burundaise,er moeten o.a. nog bloemversieringen worden aangebracht. Ik kom meteen een bekende tegen die druk is met de organisatie, een Nederlandse militair, die hier werkt en die ik laatst in Nederland ontmoet heb. Een hartelijk weerzien, we spreken af elkaar nog uitgebreider te ontmoeten. Langzaam komen de Burundezen richting podium, waar het gratis concert wordt aangeboden. Maar dan komt de regen met bakken de lucht uit, wij krijgen een plaats in de VIP-tent om te schuilen, want er komt toch geen VIP het ambassadegebouw uit. De ene bui nog heviger dan de andere volgt, uren lang. Er arriveren gasten van ministeries en andere ambassades en na lang wachten verschijnt minister Koenders om de ambassade officieel te openen. Ik kan alles fotograferen van grote afstand achter een hek, maar toch leuk. En het is erg belangrijk dat onze ambassade nu officieel gevestigd is (was sinds juli 2008 in bedrijf). Want Nederland investeert enorm in de wederopbouw van Burundi en in de hervorming/ professionalisering van leger en politie; daarbij moet je denken aan o.a. bijscholing op het gebied van mensenrechten en demobilisatie.
Daarna gauw naar het concours, het giet van de lucht, de arme spelertjes. Maar als de buien iets minder worden, spelen ze gewoon door, regelmatig glijdt er eentje uit na een sprong en het water gutst uit de trommelvellen vandaan als ze erop spelen, niet zo best voor de klank, maar een uurtje zon zal dat wel weer oplossen. Er treden 10 lesplaatsen op en het is ongelofelijk wat ze in 4 maanden weer geleerd hebben. Je ziet hieraan ook dat de docenten erop vooruitgaan. Ook ik zie dat het niveau van spelen hoger wordt, terwijl ze even lang les hebben gehad als vorige groepen. De jury let niet alleen op het niveau, maar ook op het verwerken van de thema’s verzoening, vrede en Aidspreventie. Er zijn groepen die prachtige theaterstukjes opvoeren tijdens het trommelen, allemaal zelf bedacht. De wijk Gatumba wint, een zeer arme wijk, aan de grens met Congo, ze doen voor het eerst mee aan het project en zijn superfanatiek. Ze gaan helemaal uit hun dak. Gelukkig krijgt iedereen een prijs, een prachtig T-shirt met de naam van de eigen wijk en de tekst ‘Tambour pour la Paix et pour le Développement’. Het ministerie van Cultuur heeft alweer niet gereageerd op een subsidie-aanvraag. Maar ze beloven in allerlei toespraken altijd weer steun. Félix is zo strategisch geweest om de directeur de la Culture een plaats te geven n de jury. Zou het helpen? Samen met docenten en genodigden drinken we nog wat (in het donker) en luisteren we naar toespraken van Félix en de vertegenwoordiger van het ministerie, alles in het kirundi. Ik hou een kort woordje in het Frans ter afsluiting.
 
Weblog #42
10 april 2009
De klok rond geslapen. Vandaag rustig aan. Wel boodschappen doen, want dat is veel goedkoper dan in het hotel van alles bestellen. Dan nog moet je je voorstellen dat een zak chips € 5,- kost in het supermarktje. Dat eet ik gelukkig niet, het is maar een voorbeeld. We gaan nog even gedag zeggen bij de Nederlandse Consul, dat doe ik altijd als ik hier ben. En hij is altijd vriendelijk en gastvrij. Hij legt Félix uit dat de volgende dag, tegelijkertijd met het concours, de feestelijke opening van de Nederlandse Ambassade plaats zal vinden en dat er veel grote wegen afgezet worden. Dat is goed te weten want er moet voor het concours veel getransporteerd worden en… op zaterdag mag je tussen 6u en 10.30u alleen te voet over straat vanwege een verordening die ‘travaux communautaires’ wordt genoemd. De straten worden dan schoongemaakt en alleen militairen en politiemensen mogen dan rondrijden. Op de ambassade zelf zijn vooral Burundezen uitgenodigd en er wordt op het plein voor de ambassade een gratis concert aangeboden aan de Burundese bevolking met bekende Burundese artiesten. De Nederlanders die hier werkzaam zijn worden op 30 april a.s. op de ambassade uitgenodigd.
‘s Middags hebben de docenten en het bestuur van de Rukinzo Legacy uitgebreide overleggen over de laatste voorbereidingen voor het concours. Hoe leuk het ook is om ze te zien, ik wacht er mee tot het concours, soms is het goed om een ‘verrassingsbezoek’ af te leggen. Ze weten officieel niet dat ik er ben.
 
Weblog #41
9 april 2009
Als je altijd in Nairobi overstapt, wordt het allemaal heel gewoon. Dus een andere route is niet zo slecht. Addis Abeba heeft een moderne luchthaven, zeer ruim, met prachtig marmer op de grond. Maar in de cafeetjes en winkeltjes is het gewoon lekker een rommeltje. En de taxfree whisky en tabak staan op de grond uitgestald op Arabisch ogende kleedjes. Wat een ander Afrika hier, het is anders dan onder de evenaar. Je proeft veel meer Arabische invloeden dan in zwart Afrika. Er schalt van alles door een grote geluidsinstallatie, ook in het Engels, maar ik versta er geen woord van, we zien wel. Ik heb erg slecht geslapen vanaf Frankfurt, omdat een dame naast mij voortdurend dacht dat zij meer ruimte had dan in werkelijkheid. Misschien lukt het dadelijk beter, want het is nog 4 uur naar Bujumbura. Ijdele hoop, ik kom een Russisch-Duits meisje tegen dat haar vriend gaat opzoeken in Rwanda. Zij baalt er van dat zij elkaar maar een paar keer per jaar zien en heeft bovendien erge vliegangst. Welke stoel heb jij? O dan zit je vlak bij me, dat is fijn, want ik ben zo bang. Als we opstijgen, roept ze: blijf alsjeblieft tegen me praten, ik ben zo bang, ik heb afleiding nodig. Van slapen komt weer niet veel, praten dan maar. Als we eenmaal op hoogte zijn, wordt zij iets rustiger, er is echter nogal wat turbulentie. Ik begin een heel verhaal dat dat heel normaal is omdat we niet zo heel hoog zitten, maar op 6 km hoogte, met veel wolken en drukverschillen en zo. Terwijl ik er niets van weet. Maar het lijkt te helpen. Als we gaan dalen om te landen in Kigali, vraag ik of het gaat. Ja hoor, landen is niet erg, dan kan ik er snel weer uit. Met een klein gezelschap vliegen we door naar Bujumbura en komen met amper vertraging aan, bijzonder! Ik vul snel in het vliegtuig mijn kaart in om dadelijk het visum zsm te krijgen, want ik wil niet weer mijn koffer mislopen. Toch weer een hoop gedoe van de ene naar de andere balie, maar het lukt in 20 minuten. Nog even door de douane, maar wel al een blik werpend op mijn koffer en reistas, ja daar staan ze nog, met heel veel etiketten en ceinturen erom heen in knalkleuren, zodat niemand ze durft mee te nemen. Opeens zie ik dat donkere kleine bolletje van Feix om de hoek komen. Hoe komt die nou hier in een gedeelte waar alleen passagiers mogen komen? Hij is al 1,5 uur op het vliegveld om te voorkomen dat mijn koffer weer wordt meegenomen en hij zag een douanebeambte die hij kende. Met het verhaal dat die Madame uit Europa hulp nodig had bij het invullen van de visumformulieren, mocht hij er door. Zo gaat dat dus, leuk voor mij, maar je hoeft maar ergens iemand te kennen. En hij ziet er natuurlijk betrouwbaar uit. Het is weer heerlijk hier te zijn. De ontvangst in het hotel is allerhartelijkst, onderhand kent iedereen madame Caroline. Na 25 uur reizen ben ik total-loss. Volgende keer toch maar weer de Nederlandse economie spekken door via Schiphol te gaan? Dan daalt wel mijn koopkracht. Vrijdag verder.
 
Weblog #40
8 april 2009
Omdat ze in Burundi twee weken Paasvakantie hebben, is dit een gunstige tijd om het project te bezoeken. Ze hebben dan de tijd om met mij samen te reizen, lesplaatsen en instanties te bezoeken. En op Paaszaterdag vindt het concours plaats, aan het einde van het vierde project alweer. Dat is heel speciaal, als ik daar bij kan zijn ook voor hen zelf. Omdat wij in NL geen paasvakantie meer hebben, is het weer een hoop geregel, maar het lukt! Ik kies een andere reisroute, omdat dit heel veel geld scheelt. Vanavond vertrek vanuit Brussel om 21u, een tussenstop in Frankfurt, een overstap in Addis Abeba (Ethiopië), een tussenstop in Kigali (Rwanda) en aankomst in Bujumbura, de hoofdstad van Burundi. Ik heb ontdekt dat vliegveld Brussel-Zaventem sinds 1 maart een nieuwe pendeldienst heeft, natuurlijk om meer Nederlanders te lokken. Er gaat een bus vanuit Utrecht, via Rotterdam, Breda naar Brussel. Als je een ticket hebt van Ethiopian Airlines, is de bus gratis, dus ik bof. Mijn wereldreis begint maar liefst in Breda-Prinsenbeek, wat een deprimerende plek. Wel goed om zin te krijgen in de Afrkaanse zon. Ideaal die bus. Op Zaventem vind ik de juiste rij (men spreekt hier niet van balie), maar nergens een scherm dat Ethiopian Airlines aangeeft. Er staan wat mensen te wachten die er volgens mij Ethiopisch uit zien en het klopt. Ik voeg mij bij hen. Even later worden we met bagage en al aan de kant geduwd, want voor de incheck van de business-class wordt een sjieke deftige loper uitgerold, daar mogen wij niet overheen. Maar er is een lange rij economy-reizigers en ja hoor, ik word gewenkt: of k over de loper heen wil komen inchecken. De Belgen zijn op hun luchthaven effectiever: als je spullen door de ‘scan’ gaan hebben ze grote lange loopbanden voor iedereen die onderweg is naar een gate en niet dat gepiel vlak voor de gate, waar iedereen altijd gehaast is, alsof dat helpt. Ik dacht dat tussenstops niet zo erg waren, beetje afwisseling en even staan- lopen, maar het duurt vreselijk lang en het lijkt wel 40 graden te worden bij gebrek aan ventilatie. Na een vertraging van meer dan een uur vertrekken we rond middernacht eindelijk met een vol vliegtuig van Frankfurt naar Addis Abeba. Het is heel helder weer, je ziet vanaf 10,5 km hoogte allerlei stadjes en dorpjes liggen, een prachtig schouwspel. Later ook langs de Italiaanse kust plaatsjes zoals Bari. Het is ongeveer 7,5 vliegen naar Addis Abeba.
 
Admin login